Από τη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού ανακοίνωσε την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, το περιβάλλον του Αλέξη Τσίπρα έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν προσαρμόζει τη στρατηγική του στις κινήσεις τρίτων.
Το μήνυμα αυτό επιβεβαιώθηκε με σαφήνεια το Σάββατο, από το βήμα του Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του.
Ο Αλέξης Τσίπρας φρόντισε να οριοθετήσει ξεκάθαρα το πολιτικό του πλαίσιο, τονίζοντας ότι το ζητούμενο για την προοδευτική παράταξη δεν είναι η δημιουργία αποσπασματικών ή ευκαιριακών σχημάτων, αλλά η συγκρότηση μιας ισχυρής, κυβερνώσας δύναμης με συνοχή, σχέδιο και στρατηγικό βάθος. Οι αναφορές στην «εθνική πυξίδα» και στον «νέο πατριωτισμό» επανήλθαν, λειτουργώντας ως ιδεολογικό στίγμα της κατεύθυνσης που θέλει να δώσει.
Η τοποθέτησή του δεν έκρυβε αιχμές προς τη Μαρία Καρυστιανού, ειδικά στον απόηχο σεναρίων που τον ήθελαν είτε να αναδιπλώνεται είτε να επισπεύδει τις δικές του κινήσεις λόγω της δημοσκοπικής δυναμικής που εμφανίζει το «Οξυγόνο». Ο ίδιος απάντησε έμμεσα αλλά καθαρά: δεν υπάρχει καμία βιασύνη. Όπως είπε, τα βήματα που θα ακολουθήσει θα είναι «μεθοδικά, όχι πρόχειρα», απορρίπτοντας τη λογική των γρήγορων αλλά αδύναμων εγχειρημάτων.
Παράλληλα, η ομιλία του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε πρόθεση αποκλιμάκωσης της έντασης με πρόσωπα και δυνάμεις του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Σε αντίθεση με παλαιότερες τοποθετήσεις, απουσίαζαν οι αιχμές προς πρώην συντρόφους του, ενώ η παρουσία του Διονύση Τεμπονέρα στο πάνελ ερμηνεύτηκε ως σήμα σταδιακής επαναπροσέγγισης με στελέχη που διαθέτουν πολιτική εμπειρία και οργανωτική επιρροή – στοιχεία κρίσιμα για οποιαδήποτε σοβαρή πολιτική πρωτοβουλία.
Το πολιτικό στίγμα που εξέπεμψε από τη Θεσσαλονίκη ήταν σαφές: ο Αλέξης Τσίπρας ανοίγει μονομέτωπο απέναντι στην κυβέρνηση. Παρότι η στρατηγική διείσδυσης στον κεντρώο χώρο παραμένει ενεργή, το βασικό πεδίο σύγκρουσης είναι με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η κριτική του ήταν σκληρή, με αναφορές σε «ακροδεξιά δεκανίκια» που –όπως υποστήριξε– επηρεάζουν τις κυβερνητικές επιλογές.
Σε αυτό το πλαίσιο, έθεσε δύο κεντρικές διαχωριστικές γραμμές. Από τη μία, μίλησε για την ανάγκη ενός ισχυρού και δίκαιου κράτους, απέναντι σε ένα «επιτελικό κράτος-λάφυρο» που –κατά την εκτίμησή του– λειτουργεί υπέρ των λίγων και θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των πολιτών, καταλογίζοντας στη σημερινή πλειοψηφία φαινόμενα διαφθοράς. Από την άλλη, αναφέρθηκε στην εξωτερική πολιτική, υπογραμμίζοντας ότι η Ελλάδα οφείλει να χτίζει συμμαχίες και όχι να αναζητά προστάτες, θυμίζοντας τα ιστορικά αδιέξοδα που προκάλεσε η λογική της εξάρτησης.
