Ο Νίκος Καρανίκας εξαπέλυσε νέα σκληρή επίθεση κατά του Αλέξη Τσίπρα και της υπό συγκρότηση Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ), αμφισβητώντας ευθέως τη φυσιογνωμία και τον πολιτικό προσανατολισμό του νέου εγχειρήματος.
Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πρώην στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού υποστηρίζει ότι το μανιφέστο και η ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛΑΣ κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις, εκπέμποντας αντιφατικά πολιτικά μηνύματα. Όπως σημειώνει, τα δύο κείμενα δεν συνθέτουν μια συνεκτική πολιτική πρόταση, αλλά αποκαλύπτουν –κατά την εκτίμησή του– ένα σχέδιο χωρίς ξεκάθαρη στρατηγική, σαφή ταυτότητα και ουσιαστικό περιεχόμενο.
Ακολουθεί αυτούσια η ανάρτηση του Νίκου Καρανίκα:
«Η “Συμπαράταξη” ως το αδιέξοδο της υπεροψίας.
Στο κόμμα του Τσίπρα η “Συμπαράταξη” είναι στρατηγική ή τίτλος εμπορικός;
Είναι πολιτική διεργασία με πρωταγωνιστές τους πολίτες ή μάρκετινγκ με πρωταγωνιστές κάποιους επαγγελματίες φιλόδοξους ιδιώτες;
Τα αδιέξοδα μιας στρατηγικής φαίνονται είτε στα κείμενα είτε στη συμπεριφορά και στην πολιτική πράξη.
Θα ξεκινήσουμε λέγοντας ότι άλλο πράγμα εκπροσωπεί το μανιφέστο του Τσίπρα και άλλο πράγμα εκπροσωπεί η διακήρυξη του Τσίπρα.
Αν τα διαβάσετε με προσοχή θα καταλάβετε ότι είναι δύο διαφορετικά κείμενα, όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά. Πώς το κατάφεραν 30 ακαδημαϊκοί αποτελεί πρωτοτυπία.
Το “μανιφέστο” του είναι ένα πολύ γενικόλογο και αόριστο κείμενο και επιδιώκει όπως μας λέει τη “συμπαράταξη” τριών πολιτικών ρευμάτων δίχως να μας λέει κάτι για τα ρεύματα αυτά.
Το οξύμωρο όμως είναι ότι δεν λέει τίποτα για τον κοινωνικό ανταγωνισμό…
Με τη διακήρυξη ο Τσίπρας αποφάσισε ότι πουλάει αριστερό εμπόρευμα, αλλά επειδή δεν θίγει τον νεοφιλελευθερισμό μετέτρεψε τη διακήρυξη σε λογοτεχνία διαφορετικών προτάσεων.
Ένα άρλεκιν για να αγαπηθούμε είναι και τα δύο κείμενα.
…
Όπως καταλαβαίνουμε, το κόμμα του Τσίπρα αντιμετωπίζει ένα αδιέξοδο αν θέλει να υπερασπιστεί τη στρατηγική της “Συμπαράταξης”. Δεν συνεννοείται κανείς με κανέναν.
…
Δεν γίνεται να θεωρείς άχρηστους τους εκφραστές των πολιτικών ρευμάτων μιας συμπαράταξης και παράλληλα να θεωρείς τη συμπαράταξη αυτών των ρευμάτων εφικτή δίχως αυτούς.
Αυτό είναι το αδιέξοδο. Να μην τους θέλεις για συμπαράταξη, αλλά να τους χρειάζεσαι».
