Πολλές αντιδράσεις προκάλεσαν όσα συνέβησαν με τα εισιτήρια της ιστορικής συναυλίας της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ. Και μοιραία τα βλέμματα στρέφονται και στην πολυεθνική Ticketmaster, μέσω της οποίας γινόταν η επίσημη πώληση των εισιτηρίων. Υπάρχουν καταγγελίες θεατών που είχαν αγοράσει εισιτήρια, αλλά τελικά δεν κατάφεραν να μπουν στο στάδιο, ενώ ένα σημαντικό μέρος του προβλήματος φαίνεται να συνδέεται με τη λεγόμενη δευτερογενή αγορά εισιτηρίων.
Πλατφόρμες όπως η Viagogo επιτρέπουν τη μεταπώληση εισιτηρίων, συχνά μάλιστα σε τιμές πολλαπλάσιες της αρχικής. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα. Πώς ένα εισιτήριο που διατίθεται αρχικά μέσα από το επίσημο σύστημα καταλήγει στη δευτερογενή αγορά; Υπάρχουν μηχανισμοί που μπορούν να περιορίσουν τη μαζική αγορά εισιτηρίων με σκοπό τη μεταπώλησή τους; Και ποια είναι τελικά η ευθύνη ενός διεθνούς κολοσσού όπως η Ticketmaster για την προστασία της ακεραιότητας της αλυσίδας διάθεσης των εισιτηρίων που περνούν από την πλατφόρμα του;
Διότι δεν αρκεί να προειδοποιείται ο καταναλωτής ότι αγοράζει με δική του ευθύνη από μη εξουσιοδοτημένες πλατφόρμες. Όταν η πρωτογενής και η δευτερογενής αγορά λειτουργούν στην πράξη ως συγκοινωνούντα δοχεία, εύλογα τίθεται το ερώτημα εάν οι μεγάλοι διεθνείς παίκτες του ticketing διαθέτουν – και κυρίως εάν χρησιμοποιούν – όλα τα εργαλεία που απαιτούνται για να περιορίζουν την κερδοσκοπική μεταπώληση.
Υπάρχει βέβαια και η ευθύνη της Πολιτείας. Ποιος ελέγχει τη δευτερογενή αγορά εισιτηρίων στην Ελλάδα; Υπάρχει εικόνα για τον όγκο των συναλλαγών; Ελέγχονται οι επαγγελματίες μεταπωλητές; Δηλώνονται και φορολογούνται τα σχετικά έσοδα; Και τι κάνουν το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και οι αρμόδιες ελεγκτικές αρχές;
Γιατί όταν μια πολυεθνική όπως η Ticketmaster βρίσκεται στην αρχή της αλυσίδας και πλατφόρμες μεταπώλησης στο τέλος της, κάποιος πρέπει να εξηγήσει τι συμβαίνει στο ενδιάμεσο.
