Σε μια άκρως προκλητική παρέμβαση, που δυναμιτίζει το κλίμα και καταστρατηγεί κάθε έννοια του Διεθνούς Δικαίου, προχώρησε ο αρχηγός του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, Ερτζουμέντ Τατλίογλου. Μέσω ενός αναλυτικού άρθρου του, ξεδιπλώνει το στρατηγικό όραμα της Άγκυρας για την Ανατολική Μεσόγειο και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», εξαπολύοντας ευθεία επίθεση κατά της Αθήνας και της Λευκωσίας.
Στο στόχαστρο του Τούρκου αξιωματούχου μπαίνουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς διαμηνύει ξεκάθαρα πως δεν τους «επιτρέπεται» να πραγματοποιούν έρευνες και γεωτρήσεις σε θαλάσσιες περιοχές τις οποίες η Τουρκία χαρακτηρίζει αυθαίρετα ως «αμφισβητούμενες».
Κεντρικός άξονας της επιχειρηματολογίας του Τατλίογλου είναι η πλήρης άρνηση των δικαιωμάτων των νησιών στις θαλάσσιες ζώνες. Υποστηρίζοντας ότι η ηπειρωτική ακτή είναι αυτή που δημιουργεί κυριαρχικά δικαιώματα, τονίζει πως η Τουρκία «δεν αναγνωρίζει σε καμία περίπτωση τους λεγόμενους χάρτες που περιορίζουν ανεξήγητα τη Γαλάζια Πατρίδα».
Αφήνοντας σαφείς αιχμές για το Καστελλόριζο, αναφέρει πως δεν γίνεται να αποδίδεται σε ένα νησί 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων –που απέχει μόλις 3 χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές– θαλάσσια ζώνη 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Παράλληλα, εργαλειοποιεί τη συμφωνία μερικής οριοθέτησης Ελλάδας – Αιγύπτου και τη συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας για το Ιόνιο ως δήθεν «προηγούμενα» που δικαιώνουν την τουρκική θέση περί μειωμένης επήρειας των νησιών.
Αν και παραδέχεται πως η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ισχυρίζεται πως η χώρα του σέβεται το «εθιμικό δίκαιο» με βάση την «αρχή της ευθυδικίας». Από το κάδρο δεν λείπει και η Κύπρος, με τον Τούρκο ναύαρχο να δηλώνει ότι η Άγκυρα απορρίπτει όλες τις συμφωνίες οριοθέτησης που έχει υπογράψει η Λευκωσία με τρίτες χώρες, επικαλούμενος τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων.
Ο Τατλίογλου επαναλαμβάνει το τουρκικό αφήγημα περί της «μεγαλύτερης ακτογραμμής» στην Ανατολική Μεσόγειο και απαιτεί ο καθορισμός των θαλάσσιων ζωνών να γίνει με τη συμμετοχή «όλων των παράκτιων κρατών», βάζοντας ξανά στο τραπέζι τις επιδιώξεις συνδιαχείρισης.
Κλείνοντας το άρθρο του, ο αρχηγός του τουρκικού Ναυτικού καθιστά σαφές ότι η νομική επιχειρηματολογία της Άγκυρας θα επιβάλλεται μέσω της στρατιωτικής ισχύος. Το Πολεμικό Ναυτικό, όπως σημειώνει, αποτελεί τον βασικό πυλώνα υποστήριξης αυτού του οράματος.
Προαναγγέλλοντας την επόμενη μέρα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, συνδέει την επίλυση των «διαφωνιών» με την Ελλάδα, με τον διάλογο με την Αίγυπτο, τη θεσμοθέτηση των σχέσεων με τη Λιβύη και τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Συρία. Όπως καταλήγει με νόημα, η Τουρκία είναι έτοιμη να δημιουργήσει «αμοιβαία οφέλη» αλλά και να «επιδεικνύει την αποτρεπτική της ισχύ» όταν το κρίνει απαραίτητο.
