Οι εκλογές στην Ουγγαρία προσφέρουν υλικό για ανάλυση και στους εγχώριους γκουρού της πολιτικής στρατηγικής και επικοινωνίας που συγκρατούν, πρώτον, ότι οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώθηκαν, δεύτερον, ότι η υψηλότατη συμμετοχή υπήρξε καθοριστική για το αποτέλεσμα, τρίτον, ότι η στήριξη από τον Τραμπ δεν αποτελεί πια εγγύηση επιτυχίας για έναν υποψήφιο, τέταρτον, ότι η επικράτηση στη μάχη της ατζέντας αποτελεί προαπαιτούμενο για την εκλογή νίκη. Με άλλα λόγια, ο Ορμπαν δεν κατάφερε να κρατήσει την πολιτική αντιπαράθεση εστιασμένη στο μεταναστευτικό και τα ζητήματα ασφάλειας γιατί ο αντίπαλός του και νικητής των εκλογών πέτυχε να κρατήσει τα φώτα πάνω στην έκρηξη του πληθωρισμού και στο υψηλό κόστος ζωής για τη μεσαία τάξη.
Αλλο μήνυμα από τη Βουδαπέστη που προσφέρεται για ανάλυση είναι ότι το ιδεολογικό διακύβευμα φάνηκε εντελώς ανίσχυρο μπροστά στα προβλήματα της καθημερινότητας, ενώ η κόπωση των πολιτών από τα 16 χρόνια εξουσίας του Όρμπαν αποδείχθηκε καταλυτική. Βέβαια, στη χώρα μας ανθεί η μέθοδος “ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή” και έτσι φανατικοί υποστηρικτές του πρωθυπουργού διακινούν στα social media τη θεωρία ότι αυτό που συνέβη στην Ουγγαρία είναι ότι ο Ούγγρος Βελόπουλος έχασε από τον Ούγγρο Μητσοτάκη.
Την Πέμπτη θα πραγματοποιηθεί η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για τις υποκλοπές και την επόμενη εβδομάδα θα γίνει η ψηφοφορία για την άρση ασυλίας των 11 βουλευτών της ΝΔ, τα ονόματα των οποίων περιλαμβάνονται στη δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Δηλαδή, η μεταπασχαλινή περίοδος ξεκινά για την κυβέρνηση με συζήτηση για σκάνδαλα και όχι για το μερικό ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή (ξεχάστηκε ήδη…) ή για την απαγόρευση πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης των 15 και κάτω εφήβων.
Στο μεταξύ οι οικονομικές παρενέργειες του πολέμου αρχίζουν να γίνονται ορατές (στην τιμή της βενζίνης, στα αεροπορικά κοκ) και η μεγάλη έξοδος για το Πάσχα μοιάζει σαν ξέσπασμα πριν από ένα δύσκολο καλοκαίρι για τη μεσαία τάξη. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, στο Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται ότι δεν έχουν βρει τρόπο για πετυχημένους αντιπερισπασπασμούς και κάθε προσπάθεια που κάνουν για αλλαγή ατζέντας αποτυγχάνει.
Στο ΠΑΣΟΚ ο μόνος που βρίσκεται σε ανάλογη κατάσταση, δηλαδή σε αδιέξοδο, είναι ο Χάρης Δούκας. Μετά το στραπάτσο στο συνέδριο, στο οποίο αποδείχθηκε ότι έχει ελάχιστη επιρροή στο κόμμα, έχει μείνει χωρίς στρατηγική και δίνει προτεραιότητα στα θέματα του Δήμου Αθηναίων (άνοιγμα της Β. Ολγας κλπ). Όμως, φαίνεται ότι και αυτό το τρένο έχει χαθεί, με τους περισσότερους υποστηρικτές του στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές απογοητευμένους από την εικόνα της πόλης και την καθημερινότητά τους. Αυτό προκύπτει από τη σιωπή τους, δηλαδή από το γεγονός ότι δυσκολεύεται να βρει κανείς μια δημόσια δήλωση στήριξης του Χ. Δούκα από πρόσωπο που δεν είναι π χ αντιδήμαρχος.
