Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να επενδύσει σε νέα πρόσωπα για το νέο πολιτικό του εγχείρημα είχε ως βασικό στόχο να σηματοδοτήσει τη ρήξη με το παρελθόν. Ωστόσο, μέσα σε λίγες ημέρες, μια σειρά από δημόσιες τοποθετήσεις συνεργατών του μετατρέπουν το πλεονέκτημα της ανανέωσης σε πολιτικό πονοκέφαλο, καθώς δημιουργούν διαρκώς την ανάγκη για διευκρινίσεις και διορθωτικές κινήσεις.
Από το φορολογικό πρόγραμμα και τις αναφορές σε τραπεζικές θυρίδες και κοσμήματα, μέχρι την εκτίμηση για περιουσία 200 δισ. ευρώ του πλουσιότερου 1% και, εσχάτως, τη δημόσια συζήτηση για ενδεχόμενες συνεργασίες με τη Νέα Δημοκρατία, οι παρεμβάσεις στελεχών της ΕΛ.Α.Σ. έχουν προκαλέσει αντιδράσεις και δίνουν στην αντιπολίτευση επιχειρήματα κατά του νέου εγχειρήματος.
Το τελευταίο επεισόδιο, με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Σιακαντάρη, είναι ίσως και το πιο πολιτικά φορτισμένο.
Η ανάρτηση Σιακαντάρη που άνοιξε θέμα συνεργασίας με τη ΝΔ
Με αφορμή τις εξελίξεις στη Γερμανία και την άνοδο της AfD, ο Γιώργος Σιακαντάρης έθεσε μέσω social media ένα υποθετικό δίλημμα: τι θα έπρατταν το SPD και το Die Linke εάν έπρεπε να συνεργαστούν με τον Φρίντριχ Μερτς, προκειμένου να αποτραπεί η άνοδος της Ακροδεξιάς στην εξουσία.
Για να ενισχύσει το επιχείρημά του, έκανε αναφορά και στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και στην άνοδο του Χίτλερ, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι η αδυναμία συνεργασίας των δημοκρατικών δυνάμεων είχε τότε δραματικές συνέπειες.
Η ανάρτηση προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις, καθώς ερμηνεύτηκε ως άνοιγμα συζήτησης για το ενδεχόμενο συνεργασίας της Κεντροαριστεράς με τη Νέα Δημοκρατία και στην Ελλάδα. Ο Παναγιώτης Δουδωνής του ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε τον Σιακαντάρη ότι προωθεί ουσιαστικά σενάριο συγκυβέρνησης ΝΔ – ΕΛ.Α.Σ.
Ο ίδιος ο Σιακαντάρης επανήλθε στη συνέχεια με διευκρινιστική ανάρτηση, υποστηρίζοντας ότι η παρέμβασή του αφορούσε αποκλειστικά τη Γερμανία και όχι την Ελλάδα.
Η υπόθεση με τις θυρίδες και τα «κοσμήματα των πλουσίων»
Το νέο επεισόδιο ήρθε λίγες ημέρες μετά την αναστάτωση που προκάλεσαν δηλώσεις του Γιώργου Παππά σχετικά με την προτεινόμενη φορολόγηση του πλούτου.
Στην προσπάθειά του να εξηγήσει πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί η «πατριωτική εισφορά» στο πλουσιότερο 1%, η συζήτηση έφτασε στις τραπεζικές θυρίδες και στην καταγραφή αντικειμένων μεγάλης αξίας.
Η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε έτσι από τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου στο ερώτημα εάν θα καταγράφονται κοσμήματα και άλλα αντικείμενα που βρίσκονται σε θυρίδες. Ο ίδιος ο Παππάς χρειάστηκε στη συνέχεια να διευκρινίσει ότι η εισφορά δεν θα βασιστεί στα «κοσμήματα των πλουσίων κυριών».
Τα 200 δισ. και η «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων»
Πριν προλάβει να κοπάσει η συγκεκριμένη συζήτηση, νέο ζήτημα προέκυψε με τον Νίκο Νυφούδη.
Ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛ.Α.Σ. κλήθηκε να εξηγήσει τηλεοπτικά από πού προκύπτει η εκτίμηση ότι η συνολική περιουσία του πλουσιότερου 1% των Ελλήνων ανέρχεται περίπου στα 200 δισ. ευρώ.
Στην προσπάθειά του να εξηγήσει τη μεθοδολογία, αναφέρθηκε σε μια «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων», χωρίς όμως να καταφέρει να αποσαφηνίσει επαρκώς τι ακριβώς εννοούσε. Η εικόνα επιβαρύνθηκε ακόμη περισσότερο από την παραδοχή του ότι ενημερωνόταν εκείνη την ώρα για τα σχετικά στοιχεία και τη συγκεκριμένη πρόταση.
Το «νέο» δεν αρκεί – Το δύσκολο στοίχημα του Τσίπρα
Κάπου εδώ βρίσκεται και το βασικό πολιτικό στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα.
Η απόφαση να πλαισιώσει το νέο κόμμα με πρόσωπα εκτός της παλιάς κομματικής φρουράς είχε σαφή στόχο: να σηματοδοτήσει ότι η ΕΛ.Α.Σ. δεν αποτελεί απλώς μια νέα εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ένα διαφορετικό πολιτικό εγχείρημα.
Η ανανέωση, όμως, δεν αρκεί από μόνη της. Ένα κόμμα που διεκδικεί κυβερνητικό ρόλο χρειάζεται, πέρα από νέα πρόσωπα, προετοιμασία, πολιτικό συντονισμό και σαφή δημόσια γραμμή.
Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο ο Τσίπρας καλείται πλέον να διαχειριστεί μια δύσκολη ισορροπία: να αξιοποιήσει το πλεονέκτημα της ανανέωσης, χωρίς οι δημόσιες παρεμβάσεις των συνεργατών του να επισκιάζουν το ίδιο το πολιτικό του μήνυμα.
