«Αντί να ξεκινήσει η δίκη, είχαμε καβγάδες και ένταση και ψυχική κούραση. Άρα μήπως ο στόχος είναι τελικά να σταματήσουμε να πηγαίνουμε και να ασχολούμαστε και εμείς και ο κόσμος με τη δίκη;» αναρωτήθηκε η Μαρία Καρυστιανού, σε συνέντευξή της, το απόγευμα της Παρασκευής αναφερόμενη στη δίκη για την τραγωδία στα Τέμπη.
Μιλώντας στο Open και στην εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες», η Μαρία Καρυστιανού αναφέρθηκε στα όσα έγιναν στην πρώτη ημέρα της δίκης για τα Τέμπη και τα προβλήματα που προέκυψαν με την χωρητικότητα της αίθουσας.
«Περιμέναμε να δούμε μία σούπερ αίθουσα και βρεθήκαμε σε αυτό το μικρό κτίριο, χωρητικότητας 400 ατόμων. Ο κύριος Φλωρίδης γνώριζε ότι ετοίμαζε μία δίκη με 650 παράγοντες δίκης. Άρα δε μπορούμε να είμαστε κάτω από 650. Πώς είναι δυνατόν να στοιβάξεις αυτούς τους ανθρώπους σε μια αίθουσα 400 ατόμων και μάλιστα να επενδύει 1.600.000 για αυτό;» αναρωτήθηκε η Μαρία Καρυστιανού.
Και συμπλήρωσε: «Πέρα από το ότι ίσως υπήρχε μια σκοπιμότητα για αναβολή, πλέον της έντασης και της απογοήτευσης, είναι το θέμα και της ανικανότητα και αδιαφορίας του κυρίου Φλωρίδη, που έχει ευθύνες. Είναι το θέμα της απαξίωσης και του μη σεβασμού προς την κοινωνία και είναι το θέμα της κοροϊδίας και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος για το κόστος της αίθουσας. Για όλα αυτά πρέπει να λογοδοτήσει ο κύριος Φλωρίδης».
«Δε θα δεχτούμε να παρακολουθούμε τη δίκη στην κάτω αίθουσα από την τηλεόραση» τόνισε.
Για την Ένωση δικαστών και εισαγγελέων και την ανακοίνωσή τους για την Μαρία Καρυστιανού και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, σχολίασε:
«Ήταν ντροπή αυτό το δελτίο τύπου. Αξιολογικές κρίσεις από έναν πρόεδρο ένωσης προς έναν πολίτη που διαμαρτύρεται για τα έκτροπα που συμβαίνουν; Ντροπή. Ένας δικαστής, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός γενικότερα στις δηλώσεις του».
«Αυτό που έχω βιώσει ως μάνα με οδήγησε εδώ»
«Είμαι η μητέρα της Μάρθης, θα είμαι πάντα και ένας πολίτης που προσπαθεί με κάθε τρόπο να δικαιώσει τη μνήμη του παιδιού του.
Αυτό που έχω βιώσει ως μάνα με οδήγησε να φτάσω εδώ που είμαι τώρα. Και το κίνημα που οργανώνεται ακριβώς γιατί πρέπει επιτέλους να έχουμε ένα κράτος δικαίου σε αυτή τη χώρα. Επομένως είναι το ένα συνέχεια του άλλου…
Στο δρόμο, έρχεται πάρα πολύς κόσμος με αγκαλιάζει, μου λέει: Συνεχίστε, μην τα παρατήσετε, είστε η μόνη μας ελπίδα και το περίεργο είναι ότι αυτό το ακούω από όλο τον κόσμο. Επομένως μένω στην ανάγκη της κοινωνίας και το μεγάλο αίτημα για δικαιοσύνη, είναι σε όλους».
Για τη δημιουργία κινήματος: «Οι συγγενείς γνώριζαν… δεν αιφνιδίασα κανέναν»
«Με τους συγγενείς που μιλάω, γνώριζαν ότι αν δεν κάνουμε κάτι, δεν πρόκειται να δικαιωθούμε. Ήταν κάτι δηλαδή που το συζητούσαμε. Πραγματικά δεν αιφνιδίασα κανέναν. Γνώριζαν ότι το συζητάμε (για τη δημιουργία κινήματος) γιατί βλέπαμε ότι είναι η μοναδική λύση που μας έμεινε για να δικαιώσουμε τα παιδιά μας.
Ειδικά με μέλη του ΔΣ που ήμασταν πιο κοντά, γνώριζαν για αυτό, γιατί το συζητούσαμε. Όχι για να το κάνουμε όλοι μαζί. Αλλά σαν πρόθεση, το συζητούσαμε συνεχώς προφανώς».
Αρκετά φορτισμένη, η Μαρία Καρυστιανού συνέχισε: «Ο σύλλογος για μένα ήταν σαν ένα παιδί. Έβαλα την ψυχή μου μέσα στη δημιουργία του. Ο τρόπος που έφυγα με στεναχώρησε. Εγώ θέλω να παραμείνει, είναι ένας σύλλογος με μεγάλη δραστηριότητα και όποτε χρειαστεί τη στήριξή μου, θα την έχει».
