Σε ηλικία 83 ετών έφυγε από τη ζωή ο Χρήστος Πολίτης, ένας ηθοποιός που άφησε ισχυρό αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, και που για το ευρύ κοινό ταυτίστηκε όσο λίγοι με τον εμβληματικό ρόλο του Γιάγκου Δράκου στη μακροβιότερη τηλεοπτική σειρά της ελληνικής τηλεόρασης, «Η Λάμψη».
Με μια πορεία που εκτείνεται σε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, ο Χρήστος Πολίτης υπηρέτησε τη σκηνή και την οθόνη με συνέπεια, θεατρική παιδεία και επιλογές που δεν υπαγορεύονταν από τη δημοσιότητα. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 έως τα τέλη της δεκαετίας του ’90 συμμετείχε σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραστάσεις, ενώ στον κινηματογράφο εμφανίστηκε κυρίως την περίοδο 1968–1974, με συνολικά 18 ταινίες. Η τηλεοπτική του παρουσία ξεκίνησε το 1973 και ολοκληρώθηκε το 2005, με οκτώ σειρές, εκ των οποίων η «Λάμψη» σφράγισε οριστικά τη δημόσια εικόνα του.
Η Κάτια Δανδουλάκη τον αποχαιρέτησε δημοσίως με συγκίνηση, αναρτώντας φωτογραφία από την κοινή τους εμφάνιση ως Σουλιώτες, καθώς και βίντεο από την ταινία «Στα δίχτυα του τρόμου» (1975). Στη συνοδευτική της ανάρτηση σημείωσε πως οι δυο τους «έγραψαν τηλεοπτική ιστορία ως Γιάγκος και Βίρνα Δράκου στη “Λάμψη” του Νίκου Φώσκολου τη δεκαετία του ’90».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Μενδώνη: «Ήταν αφοσιωμένος υπηρέτης της Τέχνης, όχι μόνο τηλεοπτικός πρωταγωνιστής»
Σε δήλωσή της για την απώλεια του Χρήστου Πολίτη, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη υπογράμμισε ότι επρόκειτο για έναν καλλιτέχνη με βαθιά θεατρική συγκρότηση και ουσιαστική προσφορά. Όπως ανέφερε, «ο Χρήστος Πολίτης διέγραψε μια δημιουργική πορεία δεκαετιών, υπηρετώντας την Τέχνη με ήθος, εργατικότητα και ανιδιοτέλεια».
Η υπουργός σημείωσε ότι, αν και για το ευρύ κοινό συνδέθηκε κυρίως με την καθημερινή τηλεοπτική παρουσία του σε έναν απαιτητικό ρόλο, ο ίδιος ήταν πολλά περισσότερα: απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, με γερή θεατρική παιδεία, που από νεαρή ηλικία στάθηκε ισότιμα δίπλα σε σημαντικές μορφές του θεάτρου και αναμετρήθηκε με κλασικά κείμενα. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη συμβολή του στο «Απλό Θέατρο», το καινοτόμο σχήμα που συνίδρυσε με τον Αντώνη Αντύπα, προσφέροντας για χρόνια παραστάσεις υψηλού επιπέδου.
Η Λίνα Μενδώνη χαρακτήρισε τον Χρήστο Πολίτη «σεμνό εργάτη της Τέχνης», που παρά την αναγνωρισιμότητα που απέκτησε, δεν επεδίωξε ποτέ την εύκολη προβολή, εκφράζοντας παράλληλα τα συλλυπητήριά της στην οικογένεια και τους οικείους του.
Τα πρώτα βήματα και οι σημαντικές συνεργασίες
Ο Χρήστος Πολίτης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 27 Δεκεμβρίου 1942, ως Χρήστος Πιατουλάκης. Εργάστηκε στο θέατρο σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές, ενώ στον κινηματογράφο συμμετείχε σε 18 ταινίες. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε σε 8 σειρές, με πιο διάσημη τη “Λάμψη” του Ν. Φώσκολου.
Πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966). Έπειτα έπαιξε στον θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη – Νίκου Χατζίσκου στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968) και Τσάι και συμπάθεια
(1969). Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αρχαία τραγωδία, στα έργα Χοηφόροι-Ευμενίδες του Αισχύλου και
Ιππόλυτος του Ευριπίδη, παραστάσεις με τις οποίες συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό.
Ο Χρήστος Πολίτης υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου (1974-1990), του θιάσου που είχε στόχο τη θεατρική αποκέντρωση, αρχικά με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και στη συνέχεια, από το 1982, με τη δημιουργία και λειτουργία ενός θεάτρου στις παρυφές του θεατρικού κέντρου της Αθήνας, στην Καλλιθέα. Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε δραματολόγιο ρεπερτορίου, ανεβάζοντας έργα των ‘Αρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Ο. Γκόλντσμιθ, Λούλας Αναγνωστάκη κ.ά.. Υπήρξε το θέατρο που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ένα ευρύτερο κοινό, τα έργα του Τζο Όρτον.
Παράλληλα με το έργο του στο Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το ‘Αρμα Θέσπιδος κ.ά. Μετά την αποχώρησή του από το Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο αλλά και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Στον χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλ. Μινωτή με τον Οιδίποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε ήταν Το λιοντάρι του χειμώνα, του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ένα πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες ‘Αγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών. Το 1969 κέρδισε το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία μαζί με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977). Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου «Η λάμψη», συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκο Δράκο”, ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005.
Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Κατά τη δεκαετία του 1990, υπήρξε για μια διετία δάσκαλος στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη. Τέλος, περιστασιακά ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1998, εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου, θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ συμμετείχε και ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής ‘Ανοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.
