Με διαφορετικές προτεραιότητες, ασαφή κοινή ατζέντα και συγκρατημένες προσδοκίες για απτά αποτελέσματα, ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ προετοιμάζονται για την αυριανή συνάντησή τους στη Σενζέν της Κίνας, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του APEC.
Η σύγκλιση των ηγετών των τριών ισχυρότερων πυρηνικών δυνάμεων του πλανήτη μαγνητίζει τα διεθνή βλέμματα, ωστόσο το χάσμα στις επιδιώξεις τους καθιστά δύσκολη μια άμεση συμφωνία.
Ντόναλντ Τραμπ (Πυρηνικά και Ιράν): Στην κορυφή της αμερικανικής ατζέντας βρίσκεται ο περιορισμός των πυρηνικών εξοπλισμών, με τον Αμερικανό πρόεδρο να επιδιώκει μια τριμερή συμφωνία που θα δεσμεύει και την Κίνα. Παράλληλα, η Ουάσιγκτον σκοπεύει να θέσει το ζήτημα του πολέμου στο Ιράν, διερευνώντας αν η Μόσχα και το Πεκίνο —λόγω των στενών δεσμών τους με την Τεχεράνη— μπορούν να συμβάλουν στην αποκλιμάκωση.
Βλαντίμιρ Πούτιν (Ουκρανία και διμερής επαφή): Ο Ρώσος πρόεδρος δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην απευθείας επικοινωνία με τον Αμερικανό ομόλογό του, επιδιώκοντας να φέρει στο προσκήνιο τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αν και Αμερικανοί αξιωματούχοι αρχικά δεν περιλάμβαναν το ουκρανικό στην επίσημη θεματολογία, ο Τραμπ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να το συζητήσει. Σύμφωνα με το Κρεμλίνο (Γιούρι Ουσακόφ), οι δύο ηγέτες θα έχουν και ξεχωριστή συνάντηση μετά την Ολομέλεια του APEC, χωρίς όμως να προβλέπονται πλήρεις διμερείς διαπραγματεύσεις.
Σι Τζινπίνγκ (Διπλωματικό κύρος χωρίς δεσμεύσεις): Ο οικοδεσπότης της συνόδου αντιμετωπίζει τη συνάντηση με επιφυλακτικότητα, αποφεύγοντας κάθε δέσμευση που θα περιόριζε τη στρατηγική ευελιξία της Κίνας. Όπως επισημαίνει η Washington Post και αναλυτές του Carnegie Endowment, το Πεκίνο —διαθέτοντας μικρότερο πυρηνικό οπλοστάσιο από ΗΠΑ και Ρωσία— δεν έχει πολιτική βούληση για τριμερείς περιορισμούς. Αντίθετα, αξιοποιεί τη σύνοδο για να προωθήσει το ελεύθερο εμπόριο και να εδραιώσει τον ρόλο του ως κεντρικού πυλώνα της παγκόσμιας διπλωματίας.
Οι διαφορές μεταξύ των συμμετεχόντων αποτυπώθηκαν ήδη στις δημόσιες τοποθετήσεις τους, με τον Σι να τάσσεται υπέρ της άρσης των εμπορικών φραγμών και τον Πούτιν να καταφέρεται κατά των δυτικών κυρώσεων.
Διεθνείς αναλυτές εκτιμούν πως η συνάντηση στη Σενζέν μπορεί να λειτουργήσει κυρίως ως αφετηρία ενός νέου διαλόγου παρά ως πεδίο άμεσων συμφωνιών. Παράλληλα, σε αρκετές αναλύσεις επιχειρείται παραλληλισμός με τη Διάσκεψη της Γιάλτας του 1945, υπό το πρίσμα της προσπάθειας της Μόσχας να επαναβεβαιώσει το καθεστώς της ως ισότιμου συνομιλητή απέναντι στην Ουάσιγκτον και το Πεκίνο.

