Οι εικόνες από το Ιράν της δεκαετίας του 1970 προκαλούν σήμερα έκπληξη και αμηχανία. Σε φωτογραφίες και κινηματογραφικά πλάνα της εποχής, η χώρα – τότε γνωστή και ως Περσία – παρουσιάζει μια κοινωνία ανοιχτή, με έντονη δυτική επιρροή και έναν τρόπο ζωής που ελάχιστα θυμίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Γυναίκες κυκλοφορούν χωρίς περιορισμούς στην ενδυμασία, συμμετέχουν ενεργά στον δημόσιο χώρο, αθλούνται, εργάζονται και διασκεδάζουν ισότιμα με τους άνδρες. Από τις παραλίες μέχρι τα νυχτερινά κέντρα, η κοινωνική ζωή χαρακτηρίζεται από ελευθερία και εξωστρέφεια.
Η Τεχεράνη και άλλες μεγάλες πόλεις διαθέτουν έντονη νυχτερινή ζωή, με μπαρ, κλαμπ και χώρους διασκέδασης όπου Ιρανοί και Ιρανές συναντιούνται, χορεύουν και κοινωνικοποιούνται χωρίς τους περιορισμούς που θα επιβληθούν λίγα χρόνια αργότερα. Παράλληλα, ο αθλητισμός – ακόμη και το γυναικείο ποδόσφαιρο – αποτελεί μέρος της δημόσιας ζωής, υπογραμμίζοντας τον ρόλο των γυναικών σε μια κοινωνία που βρισκόταν σε φάση ταχείας μετάβασης.
Η εικόνα αυτή ανατράπηκε ριζικά με την Ισλαμική Επανάσταση του 1979. Η πτώση του σάχη και η επικράτηση του αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί σηματοδότησαν μια βαθιά τομή στην ιστορία της χώρας. Οι κοινωνικές ελευθερίες περιορίστηκαν δραστικά, το θεοκρατικό καθεστώς αναδιαμόρφωσε τη δημόσια και ιδιωτική ζωή και το Ιράν εισήλθε σε μια νέα εποχή αυστηρού ελέγχου και θρησκευτικών κανόνων.
Ωστόσο, η περίοδος πριν την επανάσταση δεν ήταν ιδανική. Παρά τον εκσυγχρονισμό και την εξωστρέφεια, η διακυβέρνηση του σάχη χαρακτηριζόταν από έντονη συγκέντρωση εξουσίας, περιορισμό πολιτικών δικαιωμάτων και βαθιές κοινωνικές ανισότητες. Παρά ταύτα, πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι τα προβλήματα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης όχι μόνο δεν εξαλείφθηκαν μετά την επανάσταση, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις επιδεινώθηκαν, σε ένα πλαίσιο πολύ πιο περιοριστικό για τα ατομικά δικαιώματα και την καθημερινή ζωή των πολιτών.
