Η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη στο X ήρθε σ μετά την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στη Διάκεψη του Μονάχου
«Ειλικρινά έχω χρόνια να ακούσω έναν αξιωματούχο να απευθύνει έναν τόσο εμπνευσμένο λόγο γεμάτο υπεράσπιση Αρχών και με ιδεολογικό και ιστορικό υπόβαθρο. Η χθεσινή αυτή ομιλία του @SecRubio κατατάσσεται στις μεγάλες στιγμές»
Η ομιλία που ενθουσιάσε τον υπουργό Υγείας έχει ως εξής:
Για πέντε αιώνες, πριν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δύση επεκτεινόταν. Οι ιεραπόστολοί της, οι προσκυνητές της, οι στρατιώτες της, οι εξερευνητές της, ξεχύνονταν από τις ακτές της για να διασχίσουν ωκεανούς, να εγκατασταθούν σε νέες ηπείρους, να χτίσουν τεράστιες αυτοκρατορίες, εκτεινόμενες σε όλο τον κόσμο.
Αλλά το 1945, για πρώτη φορά από την εποχή του Κολόμβου, συρρικνωνόταν. Η Ευρώπη ήταν σε ερείπια. Η μισή της ζούσε πίσω από ένα σιδηρούν παραπέτασμα και η υπόλοιπη φαινόταν ότι σύντομα θα ακολουθούσε. Οι μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες είχαν εισέλθει σε μια τελική παρακμή που επιταχύνθηκε από άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα κάλυπταν το κόκκινο σφυροδρέπανο σε τεράστιες εκτάσεις του χάρτη τα επόμενα χρόνια.
Ειλικρινά έχω χρόνια να ακούσω έναν αξιωματούχο να απευθύνει έναν τόσο εμπνευσμένο λόγο γεμάτο υπεράσπιση Αρχών και με ιδεολογικό και ιστορικό υπόβαθρο. Η χθεσινή αυτή ομιλία του @SecRubio κατατάσσεται στις μεγάλες στιγμές:
Here’s the full text:
For five centuries, before the…
— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) February 15, 2026
Σε αυτό το πλαίσιο, τότε όπως και τώρα, πολλοί πίστευαν ότι η εποχή της κυριαρχίας της Δύσης είχε φτάσει στο τέλος της και ότι το μέλλον μας ήταν προορισμένο να είναι μια αμυδρή και αδύναμη ηχώ του παρελθόντος μας. Αλλά μαζί, οι προκάτοχοί μας αναγνώρισαν ότι η παρακμή ήταν μια επιλογή, και ήταν μια επιλογή που αρνήθηκαν να κάνουν.
Αυτό κάναμε μαζί κάποτε στο παρελθόν, και αυτό θέλουν να κάνουν ξανά ο Πρόεδρος Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες τώρα. Μαζί.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν θέλουμε οι σύμμαχοί μας να είναι αδύναμοι, γιατί αυτό μας κάνει πιο αδύναμους. Θέλουμε συμμάχους που μπορούν να αμυνθούν, ώστε κανένας αντίπαλος να μην μπει ποτέ στον πειρασμό να δοκιμάσει τη συλλογική μας δύναμη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν θέλουμε οι σύμμαχοί μας να είναι αλυσοδεμένοι από ενοχές και ντροπή.
Θέλουμε συμμάχους που είναι περήφανοι για τον πολιτισμό και την κληρονομιά τους, που καταλαβαίνουν ότι είμαστε κληρονόμοι του ίδιου μεγάλου και ευγενούς πολιτισμού, και που μαζί μας είναι πρόθυμοι και ικανοί να τον υπερασπιστούμε. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν θέλουμε οι σύμμαχοι να δικαιολογούν το διαλυμένο status quo αντί να υπολογίζουν σε ό,τι είναι απαραίτητο για να το διορθώσουν.
Γιατί εμείς στην Αμερική δεν έχουμε κανένα συμφέρον να είμαστε ευγενικοί και εύτακτοι φροντιστές της διαχειριζόμενης παρακμής της Δύσης.
Δεν επιδιώκουμε να χωρίσουμε, αλλά να αναζωογονήσουμε μια παλιά φιλία και να ανανεώσουμε τον μεγαλύτερο πολιτισμό στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό που θέλουμε είναι μια αναζωογονημένη συμμαχία που να αναγνωρίζει ότι αυτό που έχει πλήξει τις κοινωνίες μας δεν είναι απλώς ένα σύνολο κακών πολιτικών, αλλά μια δυσφορία απελπισίας και εφησυχασμού.
Μια συμμαχία που θέλουμε είναι μια συμμαχία που δεν παραλύεται σε δράση από τον φόβο. Φόβος για την κλιματική αλλαγή, φόβος για τον πόλεμο, φόβος για την τεχνολογία. Αντίθετα, θέλουμε μια συμμαχία που τρέχει με τόλμη στο μέλλον. Και ο μόνος φόβος που έχουμε είναι ο φόβος της ντροπής που δεν αφήνουμε τα έθνη μας πιο περήφανα, πιο δυνατά και πιο πλούσια για τα παιδιά μας.
Μια συμμαχία έτοιμη να υπερασπιστεί τον λαό μας, να διαφυλάξει τα συμφέροντά μας και να διατηρήσει την ελευθερία δράσης που μας επιτρέπει να διαμορφώσουμε το δικό μας πεπρωμένο. Όχι μια συμμαχία που υπάρχει για να λειτουργεί ένα παγκόσμιο κράτος πρόνοιας και να εξιλεώνεται για τις υποτιθέμενες αμαρτίες των προηγούμενων γενεών.
Μια Συμμαχία που δεν επιτρέπει η δύναμή της να ανατίθεται σε εξωτερικούς συνεργάτες, να περιορίζεται, να υποτάσσεται σε συστήματα πέρα από τον έλεγχό της. Μια Συμμαχία που δεν εξαρτάται από άλλους για τις κρίσιμες ανάγκες της εθνικής της ζωής. Και μια Συμμαχία που διατηρεί την ευγενική προσποίηση ότι ο τρόπος ζωής μας είναι απλώς ένας ανάμεσα σε πολλούς και που ζητά άδεια πριν ενεργήσει.
Και πάνω απ’ όλα, μια συμμαχία που βασίζεται στην αναγνώριση ότι εμείς, η Δύση, έχουμε κληρονομήσει μαζί, ότι αυτό που έχουμε κληρονομήσει είναι κάτι μοναδικό, ξεχωριστό και αναντικατάστατο. Γιατί αυτό, άλλωστε, είναι το ίδιο το θεμέλιο του διατλαντικού δεσμού.
