Το ντοκιμαντέρ του του Αλέξη Παπαχελά έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση των συγγενών των θυμάτων της «17 Νοέμβρη».
Σε ανακοίνωση του «Συλλόγου αλληλεγγύης στα θύματα τρομοκρατίας “Θάνος Αξαρλιάν”» και του «Ως Εδώ», σημειώθηκε ότι «το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά στον ΣΚΑΪ για την 17Ν, για πρώτη φορά, έδωσε τηλεοπτικό βήμα στον αμετανόητο κατά συρροή δολοφόνο της τρομοκρατικής οργάνωσης, κάνοντας κάτι που από θέση αρχής είχαν αρνηθεί επί δεκαετίες όλοι οι “θεσμικοί” ειδησεογραφικοί οργανισμοί της χώρας.
Με αυτόν τον τρόπο, του προσφέρθηκε απλόχερα η δημοσιότητα για την οποία δολοφονούσε, γεγονός που θα έχει αναπόφευκτα ως συνέπεια να συνεχίσει να εμπνέει τα απανταχού “κουφοντινάκια”, ξανά δολοφονώντας, παράλληλα, τους δικούς μας ανθρώπους». Από την ίδια πλευρά επισημάνθηκε ότι «το ανέλπιστο δώρο της δημοσιότητας» δίνεται στον Κουφοντίνα «μεθοδικά, επεισόδιο – επεισόδιο, μεγιστοποιώντας το “ενδιαφέρον” γύρω από τον ίδιο και τα εγκλήματά του». «Αυτή δεν είναι μια δημοσιογραφική επιτυχία του Αλέξη Παπαχελά. Είναι μια τεράστια επιτυχία του Δημήτρη Κουφοντίνα.
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά δεν εισακουστήκαμε. Να χαίρεστε τη ματωμένη σας τηλεθέαση» ανέφεραν τα μέλη των δύο συλλόγων. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι συγγενείς θυμάτων της 17Ν αντιδρούν στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, που, όντως, έσπασε ένα ταμπού δίνοντας βήμα στον πλέον κυνικό των στελεχών της οργάνωσης, τον περιβόητο «φαρμακοχέρη».
Τον περασμένο Δεκέμβριο, στην πληροφορία τότε της συμμετοχής του Δημήτρη Κουφοντίνα στην εν λόγω εκπομπή του κ. Παπαχελά, είχαν διαμαρτυρηθεί με επιστολή τους προς τον δημοσιογράφο, στην οποία έκαναν λόγο για τρομοκράτες που «επί δεκαετίες επέβαλαν τη φωνή τους στον δημόσιο λόγο με το αίμα των ανθρώπων μας, των πατεράδων, των γιων, των συζύγων και των αδελφών μας». Για τον λόγο αυτό, οι συγγενείς θυμάτων είχαν αποφασίσει να αποσύρουν κάθε μορφή συμμετοχής τους στο ντοκιμαντέρ, τόσο μέσω νέων όσο και παλαιότερων συνεντεύξεων, καθώς και μέσω αρχειακού υλικού που τους αφορά, αρνούμενοι, όπως εξήγησαν, «να συμμετάσχουν σε έναν άτυπο διάλογο που εξισώνει θύτες και θύματα».
Την ίδια περίοδο ο ΕΚΚΟΜΕΔ, αναγνωρίζοντας την ευαισθησία και την οδύνη των συγγενών θυμάτων της 17Ν για την παρουσία του φονιά των ανθρώπων τους στο ντοκιμαντέρ, είχε αποφασίσει να ανακαλέσει τη χρηματοδότηση της παραγωγής, προκαλώντας τότε την οργισμένη αντίδραση του ιδιοκτήτη του ΣΚΑΪ, Γιάννη Αλαφούζου. Τελικά, όντως, ο Δημήτρης Κουφοντίνας απέκτησε το βράδυ της Δευτέρας και μέσω του ΣΚΑΪ και του ντοκιμαντέρ του κ. Παπαχελά, τηλεοπτικό βήμα. Και απόλαυσε το προνόμιο να απευθύνει σε πανελλήνια εμβέλεια το δικό του μήνυμα μέσα από τις φυλακές Δομοκού. «Δέχθηκα να κάνω αυτή τη συζήτηση, για να ακουστεί η δική μας πλευρά», είπε. «Για τη δική μου γενιά, το κομβικό σημείο ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Διαπιστώσαμε ότι τα βασικά αιτήματα της εξέγερσης, το “Ψωμί Παιδεία Ελευθερία”, το “Εξω οι Αμερικάνοι”, δεν θα μας άφηναν να τα πετύχουμε ειρηνικά. Ετσι γίνεται και ένας νέος να περάσει στην απέναντι όχθη.
Ετσι γίνεται και ακούει τα λόγια του Τσε Γκεβάρα, να αφήσουμε τις επευφημίες στις εξέδρες και να μπούμε εμείς οι ίδιοι στην αρένα να μοιραστούμε τη μοίρα των μονομάχων», ανέφερε ο αρχιεκτελεστής της 17Ν, για να προσθέσει: «Αυτό που μας έθελξε, ήταν το πιο συναρπαστικό χαρακτηριστικό του, η συνέπεια που είχε ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη, στα λόγια και στην πράξη». Οι πράξεις βέβαια ήταν δολοφονίες ανθρώπων όπως ο Θάνος Αξαρλιάν ή ο Παύλος Μπακογιάννης. Δεν τον ένοιαζε προφανώς. Ο ίδιος εξάλλου παρουσίασε μια εκλογικευμένη πορεία από τη θεωρία στα πιστόλια και στις εκτελέσεις:
«Ενας νέος… από αυτή τη γενέθλια πολιτική πράξη του Πολυτεχνείου –που ήταν για εμένα– μέχρι να φτάσει στην ένταξη στη 17 Νοέμβρη, ήταν ένας μακρύς δρόμος. Το ΠΑΣΟΚ του 1974, για έναν νέο 16χρονο τότε, ήταν ένας χώρος που μιλούσε για αυτοδιαχείριση, για σοσιαλισμό, αυτοοργάνωση.
Ελεγε “έξω οι βάσεις, όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων”. Ως αφετηρία ήταν μια λογική επιλογή. Αλλωστε και ιστορικά, ο Ραούλ Σέντικ των Τουπαμάρος από το Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε ξεκινήσει. Ο Χρήστος Κασσίμης του ΕΛΑ ήταν στη νεολαία της Ενωσης Κέντρου… Οσο λογικό μπορεί να ήταν ως αφετηρία, το ίδιο λογική ήταν και η σύντομη αποχώρηση από εκεί, για να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους, τους ακηδεμόνευτους αγώνες της Μεταπολίτευσης, τους δυναμικούς αγώνες, μέχρι να καταλήξουμε στην οργάνωση», ανέφερε. Και συμπλήρωσε: «Άκουσα πρώτη φορά το όνομα της οργάνωσης το 1976. Ημουν στο καπνοχώρι το πατρικό, στας Σέρρας, που λέγαμε.
Ακούσαμε από το ραδιόφωνο την είδηση για την εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου, θυμάμαι τον κομμουνιστή παππού στο μισοσκόταδο, εκεί που κάναμε τα καπνά, άστραψαν τα μάτια του και έλεγε “δικά μας παιδιά είναι”. Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα που έχω, από την αυθεντία του κομμουνιστή παππού»…
