Στην πολιτική υπάρχουν οι πρωταγωνιστές και υπάρχουν και εκείνοι που περιμένουν να ανάψουν τα φώτα για να μπουν στο πλάνο.
Στο συνέδριο του Economist, το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Άννα Διαμαντοπούλου ήταν εκείνη που άνοιξε τη σύγκρουση με τον πρώην Πρωθυπουργό της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου. Ήταν η δική της παρέμβαση που έθεσε μετωπικά το ζήτημα της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο, αποδομώντας το αφήγημα περί ευρωπαϊκών αρχών και προκαλώντας την ένταση στο πάνελ.
Μόλις το κλίμα είχε ήδη ηλεκτριστεί, ο Υφυπουργός Εξωτερικών Τάσος Χατζηβασιλείου παρενέβη με τη φράση περί «εισβολής από το 1974» και κάλεσε τον Νταβούτογλου να «αποδεχθεί την πραγματικότητα». Μια σωστή τοποθέτηση, που όμως ειπώθηκε πάνω στο έδαφος που είχε ήδη διαμορφώσει η Διαμαντοπούλου.
Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο σε όσα ειπώθηκαν μέσα στην αίθουσα, όσο σε όσα ακολούθησαν έξω από αυτήν.
Ξαφνικά, δεκάδες ιστοσελίδες γέμισαν με το ίδιο βίντεο, το ίδιο απόσπασμα και τον ίδιο τίτλο. Ο πρωταγωνιστής ήταν ο Υφυπουργός Εξωτερικών. Η παρέμβαση που προκάλεσε όλη τη συζήτηση είχε… εξαφανιστεί. Σαν να μην προηγήθηκε ποτέ η Διαμαντοπούλου. Σαν ο Χατζηβασιλείου να σηκώθηκε μόνος του, χωρίς να έχει προηγηθεί η τοποθέτηση που άνοιξε τη σύγκρουση.
Όσοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί η πολιτική επικοινωνία, καταλαβαίνουν ότι τέτοιες «συμπτώσεις» σπάνια είναι συμπτώσεις. Πρώτα αφήνεις κάποιον άλλον να σηκώσει το βάρος της αντιπαράθεσης, μετά πετάς τη δική σου ατάκα, φροντίζεις να διανεμηθεί το σωστό βίντεο στα μέσα ενημέρωσης και στο τέλος εισπράττεις τα εύσημα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η επικοινωνία επιχειρεί να γράψει διαφορετικά την πραγματικότητα. Απλώς, αυτή τη φορά κάποιοι παρακολούθησαν την εκδήλωση από την αρχή και δεν «τσίμπησαν».
