Εκτενές αφιέρωμα στον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και πρόεδρο του Eurogroup, Κυριάκο Πιερρακάκη, φιλοξενεί το γαλλικό περιοδικό Le Point, με τίτλο «Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Έλληνας που θέλει να ξυπνήσει την Ευρώπη».
Το αφιέρωμα, που υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Emmanuel Berretta και Αλεξία Κεφαλά , σκιαγραφεί την πολιτική και προσωπική διαδρομή του, από τις μεταρρυθμίσεις που υλοποίησε στην Ελλάδα έως την ανάδειξή του στην προεδρία του Eurogroup, εστιάζοντας ιδιαίτερα στις προτεραιότητες που θέτει για την Ευρώπη και στη φιλοδοξία του για μια πιο ενιαία, ανταγωνιστική και δυναμική ευρωπαϊκή οικονομία.
Μεταξύ άλλων το δημοσίευμα αναφέρει:
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης μεγάλωσε στην Ελλάδα, σε μια χώρα που βρέθηκε στο χείλος της οικονομικής αβύσσου. Σήμερα είναι Πρόεδρος του Eurogroup. Ιδού η οδύσσεια ενός μεταρρυθμιστή με σημείο αναφοράς τον Μάριο Ντράγκι.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2025, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης εξέλεξαν επικεφαλής του συντονιστικού τους οργάνου έναν άνθρωπο του οποίου η χώρα, δέκα χρόνια νωρίτερα, είχε φτάσει κοντά στην έξοδο από το ενιαίο νόμισμα. Ο συμβολισμός δεν διέφυγε από κανέναν.
Ο Ρολάν Λεσκίρ, υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας, υπενθύμισε ότι στην ίδια ακριβώς αίθουσα είχαν αποφασιστεί τα προγράμματα διάσωσης της Αθήνας. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης ανέλαβε καθήκοντα για θητεία δυόμισι ετών, διαδεχόμενος τον Ιρλανδό Πασκάλ Ντόναχιου, ο οποίος αποχώρησε για να αναλάβει τη Παγκόσμια Τράπεζα. Είναι ο πέμπτος μόνιμος πρόεδρος του Eurogroup και ο πρώτος Έλληνας πρόεδρος. Ένας ισχυρός συμβολισμός για μια χώρα που βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Η «ρεβάνς» της Ελλάδας
Το Eurogroup δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες , παρά μόνο μέσω ενός προσαρτημένου πρωτοκόλλου. Πρόκειται για μια άτυπη ομάδα που συγκεντρώνει τους 21 υπουργούς Οικονομικών των χωρών που μοιράζονται το ευρώ, μετά την ένταξη της Βουλγαρίας την 1η Ιανουαρίου. Το Eurogroup δεν ψηφίζει ούτε νομοθετεί. Εκεί, όμως, διαμορφώνονται οι συναινέσεις.
Και ακριβώς γι’ αυτό η προεδρία του έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Ο πρόεδρος καθορίζει την ημερήσια διάταξη, επιλέγει πότε ένα ζήτημα είναι ώριμο προς συζήτηση, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στις σημαντικότερες θεσμικές επιλογές προσώπων της Ευρωζώνης και την εκπροσωπεί στο ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και το G7 των υπουργών Οικονομικών. Προεδρεύει επίσης του Συμβουλίου Διοικητών του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), του μηχανισμού διάσωσης που δημιουργήθηκε στην κορύφωση της κρίσης και ο οποίος μάλιστα χρηματοδότησε την Ελλάδα. Με άλλα λόγια, ένας Έλληνας υπουργός Οικονομικών προεδρεύει πλέον του θεσμού που κατέχει σημαντικό μέρος του χρέους της ίδιας του της χώρας. Κανένας σεναριογράφος δεν θα τολμούσε να γράψει μια τέτοια ιστορία δικαίωσης (της χώρας) πριν από δέκα χρόνια, όταν ο Αλέξης Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών του, Γιάνης Βαρουφάκης, έφεραν τη χώρα του Ομήρου στα πρόθυρα της καταστροφής.
Αφυπνίζοντας το Eurogroup
Οι στόχοι του Πιερρακάκη για την προεδρία του Eurogroup συγκεντρώνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πολύ πέρα από την Αθήνα. Στις Βρυξέλλες, όπως ο Μάριο Ντράγκι ή ο Ενρίκο Λέτα, υπερασπίζεται με συνέπεια την ιδέα μιας Ευρώπης πραγματικά χωρίς εμπόδια, όπου οι «27» θα πάψουν να σκέφτονται με όρους εθνικών πρωταθλητών και θα δημιουργήσουν από κοινού ευρωπαϊκούς πρωταθλητές, ικανούς να διοχετεύσουν την τεράστια αποταμίευση των Ευρωπαίων προς την καινοτομία και τη δημιουργία καλύτερα αμειβόμενων θέσεων εργασίας.
Ο Πιερρακάκης ταράζει τα νερά του συνήθως άχρωμου κόσμου των υπουργών Οικονομικών με τον βολονταρισμό του, τις γλαφυρές διατυπώσεις του, τις λογοτεχνικές αναφορές του και το εύρος των θεμάτων που θέτει προς συζήτηση.
Ο φάκελος που θέλει να κλείσει πριν από το τέλος του έτους είναι ένα από τα εκκρεμή ζητήματα της Ένωσης: η Ένωση Κεφαλαιαγορών. Συζητείται ήδη από το 2015. Η Ευρώπη αποταμιεύει περισσότερο από τις ΗΠΑ, αλλά χρηματοδοτεί λιγότερο αποτελεσματικά τις επιχειρήσεις της. Ο Πιερρακάκης προσθέτει σε αυτή την ατζέντα και την ανάγκη τραπεζικής ενοποίησης, ένα εξαιρετικά ακανθώδες ζήτημα, καθώς κάθε πρωτεύουσα προστατεύει τα τραπεζικά της ιδρύματα περίπου σαν ιερά κειμήλια.
Η απόδειξη στην πράξη
Το αγαπημένο του παράδειγμα προέρχεται από αλλού: τις τηλεπικοινωνίες, έναν από τους λίγους τομείς στους οποίους η Ευρώπη δεν έχει μείνει πίσω. Η Nokia και η Ericsson εξακολουθούν να ανταγωνίζονται τη Huawei, καθεμία με περίπου το ένα τέταρτο της παγκόσμιας αγοράς τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού. Θα πρέπει, όμως, να αποκτήσουν και μια αγορά αντίστοιχη του μεγέθους τους.
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης προτείνει τη διοργάνωση, σε ολόκληρη την Ευρώπη, μίας ενιαίας δημοπρασίας συχνοτήτων 5G και 6G αντί για 27 διαφορετικές. Επίσης , προτείνει μία ενιαία ρυθμιστική αρχή αντί για ένα πλήθος εθνικών αρχών. Τα έσοδα από τις δημοπρασίες του τηλεπικοινωνιακού φάσματος θα μπορούσαν έτσι να ενισχύσουν τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.
(Ο Κυριάκος Πιερρακάκης) τολμά να καταθέτει ιδέες και δεν περιορίζεται στα λόγια. «Κατά τη διάρκεια της θητείας μας, το Χρηματιστήριο Αθηνών εντάχθηκε στη Euronext», επισημαίνει. «Και η ιταλική UniCredit απέκτησε σχεδόν το 30% της Alpha Bank, μιας από τις ελληνικές τράπεζες». «Δείξε, μην περιγράφεις», συνηθίζει να λέει, επικαλούμενος τον Γουίλιαμ Φόκνερ όπως άλλοι επικαλούνται άρθρα της Συνθήκης του Μάαστριχτ.
Οι ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες σε ένα smartphone
Μέσα σε λίγους μήνες απέκτησε ευρωπαϊκό κύρος. Δεν προέκυψε από το πουθενά. Το οφείλει στους άθλους που είχε ήδη αναλάβει στην Ελλάδα. Τρία υπουργεία σε επτά χρόνια και, κάθε φορά, ένα ταμπού προς υπέρβαση.
Πρώτα η ψηφιακή διακυβέρνηση, από το 2019 έως το 2023. Έχοντας ενταχθεί στην ομάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη αρκετούς μήνες πριν από τη νίκη στις βουλευτικές εκλογές, ο Πιερρακάκης είχε ήδη επεξεργαστεί μια μεταρρύθμιση του κράτους έτοιμη να εφαρμοστεί από την πρώτη ημέρα της υπουργικής του θητείας: μια ενιαία πύλη δημόσιων υπηρεσιών με το όνομα «Gov.gr». Εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 2020, λίγο πριν από το lockdown, συγκεντρώνοντας αρχικά 500 υπηρεσίες, οι οποίες σήμερα έχουν ξεπεράσει τις 2.250. Την ώρα που οι Γάλλοι συμπλήρωναν τις βεβαιώσεις μετακίνησής τους σε χαρτί, οι Έλληνες μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη δική τους με ένα απλό SMS.
Οι συμβουλές ενός φίλου από το Χάρβαρντ
Το επίτευγμα ήταν εξίσου νομικό όσο και τεχνολογικό: να μπορεί το κράτος να διακινεί δεδομένα από τη μία υπηρεσία στην άλλη χωρίς να αποκτά το δικαίωμα να τα διαβάζει, αντιμετωπίζοντας μέσω του θεσμικού πλαισίου την ανησυχία της κρατικής καταγραφής των πολιτών. Εξασφάλισε επίσης, μέσω του νόμου, απόλυτο δικαίωμα βέτο έναντι των άλλων υπουργείων, ώστε να αποφεύγεται η ατέρμονη αλυσίδα υπογραφών που παρέλυε το σύστημα. Περισσότερο αντανακλαστικό πολιτικού παρά μηχανικού.
«Στην Ελλάδα μπορεί κανείς πλέον να πάρει συναινετικό διαζύγιο μέσω smartphone. Πράγμα αρκετά βολικό όταν δύο άνθρωποι δεν αντέχουν πια να βλέπονται», σχολιάζει αστειευόμενος.
Είχε αναζητήσει στο Χάρβαρντ έναν ειδικό, τον Ντέιβιντ Ιβς, ο οποίος σήμερα διδάσκει στο Λονδίνο. Ο Βρετανός θυμάται έναν υπουργό «πολυμήχανο, με ακατάβλητη αποφασιστικότητα» και συνοψίζει το πραγματικό δίδαγμα της ελληνικής εμπειρίας: αντί μεμονωμένων υπηρεσιών, η δημιουργία μιας ενιαίας υποδομής, με κεντρική πρόσβαση στα δημόσια δεδομένα και με βάση την εσθονική αρχή «πες το μας μία φορά». Μια επανάσταση για το ελληνικό κράτος, η οποία συνέβαλε επίσης στην εξάλειψη της καθημερινής μικροδιαφθοράς και εξοικονόμησε αμέτρητες ώρες από τους πολίτες, απαλλάσσοντάς τους από τις ατελείωτες ουρές. Και όλα αυτά, υπενθυμίζει ο Ντέιβιντ Ιβς, με εξαιρετικά χαμηλό κόστος.
Μια χώρα που επιστρέφει από μακριά
Τον Μάρτιο του 2025 ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών. Η γραμμή του συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: «ποτέ ξανά μνημόνια» και ποτέ ξανά η ταπείνωση της τρόικας. Τα στοιχεία που κληρονόμησε αποτυπώνουν μια εντυπωσιακή ανάκαμψη. Το δημόσιο χρέος είχε κορυφωθεί κοντά στο 210% του ΑΕΠ το 2020. Έχει πλέον υποχωρήσει περίπου στο 130%, μετά και την πρόωρη αποπληρωμή 6,9 δισ. ευρώ προς τους πρώτους Ευρωπαίους πιστωτές. Στα τέλη του 2026, η Ελλάδα ενδέχεται να πάψει να είναι η πλέον υπερχρεωμένη χώρα της ευρωζώνης, με την Ιταλία να παίρνει τη θέση της.
Η ανεργία, που στο αποκορύφωμα της κρίσης πλησίαζε το 28%, υποχώρησε στο 8,2% στα τέλη του 2025, στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2008. Η χώρα καταγράφει πρωτογενή πλεονάσματα κάθε χρόνο από το 2016, με εξαίρεση την περίοδο της πανδημίας.
Ο Γιάννης Στουρνάρας, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, την ανανέωση της θητείας του οποίου για τρίτη φορά εισηγήθηκε ο ίδιος ο Πιερρακάκης τον περασμένο Ιούνιο, περιγράφει έναν υπουργό που «δουλεύει εξονυχιστικά τους φακέλους του, εμπνέει εμπιστοσύνη με τις γνώσεις του και, επιπλέον, έχει χιούμορ». Η αντίθεση με το τραύμα του 2015 είναι, για τον ίδιο, απόλυτη: «Είχαμε τον Βαρουφάκη, που επιδίωξε μια μετωπική σύγκρουση με τους Ευρωπαίους, ακόμη και με κίνδυνο να βγάλει την Ελλάδα εκτός ευρώ. Ο Πιερρακάκης είναι το ακριβώς αντίθετο».
Τα δημοσιονομικά πλεονάσματα
Με τον υπουργό Οικονομικών, το ερώτημα είναι πλέον το εξής: πού πρέπει να κατευθυνθεί το πλεόνασμα των φορολογικών εσόδων; «Δεν θέλω (η χώρα) να αρκεστεί στη στασιμότητα, θέλω ανάπτυξη», δηλώνει. Ο Πιερρακάκης κάνει λόγο για τη μεγαλύτερη μείωση φόρων στην ιστορία της Ελλάδας.
Το δημογραφικό αποτελεί πάγια προτεραιότητα του. Ήδη από το 2016, ως διευθυντής του think tank διαΝΕΟσις, προειδοποιούσε ότι η Ελλάδα κινδύνευε να γίνει «η γηραιότερη χώρα της Γηραιάς Ηπείρου». Δέκα χρόνια αργότερα, διαθέτει πλέον τα εργαλεία πολιτικής: διαφοροποίηση της φορολογίας ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών, την ηλικία και τον τόπο κατοικίας – μια μεταρρύθμιση που, όπως λέει, είναι «εμπνευσμένη από το γαλλικό οικογενειακό μοντέλο».
Όσοι τον παρακολουθούν να κινείται στις Βρυξέλλες περιγράφουν έναν ασυνήθιστο τρόπο σκέψης, διαμορφωμένο από την πληροφορική και τα μαθηματικά. Το περιστατικό που διηγούνται στη βελγική πρωτεύουσα αφορά τη διαδοχή του Λουίς ντε Γκίντος στην αντιπροεδρία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Για πρώτη φορά υπήρχαν έξι υποψήφιοι, ενώ συνήθως η συναίνεση διαμορφώνεται γύρω από ένα μόνο όνομα. Χρειάστηκε λοιπόν να επινοηθεί ένας τρόπος ψηφοφορίας. Η διαδικασία ήταν απολύτως κλειστή: μόνο οι χώρες των υποψηφίων θα γνώριζαν τα αποτελέσματα της μυστικής ψηφοφορίας – και, φυσικά, ο πρόεδρος του Eurogroup. Σε κάθε γύρο, καθένας ήταν ελεύθερος να αποσυρθεί.
«Μόλις πήρε το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου, μου περιέγραψε ποιος θα αποσυρόταν, πώς θα μετακινούνταν οι ψήφοι και πώς θα εξελίσσονταν οι επόμενοι γύροι. Και συνέβη ακριβώς έτσι», διηγείται έκπληκτος υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Συμβουλίου. Με μία μόνο ανάγνωση, η εξίσωση με τους πολλούς αγνώστους είχε λυθεί.
Φίλος των Γάλλων
Η ευρωπαϊκή του άνοδος δεν έγινε χωρίς τη στήριξη της Γαλλίας και της Γερμανίας. Στη μάχη για την προεδρία του Eurogroup, ο Ρολάν Λεσκίρ τον στήριξε απέναντι στον Βέλγο αντίπαλό του, Βίνσεντ Βαν Πέτεγκεμ, ο οποίος τελικά αποσύρθηκε.
Η συμμαχία αυτή δεν είναι συγκυριακή. «Υπάρχουν τόσα πεδία στα οποία η Γαλλία και η Ελλάδα μοιράζονται το ίδιο όραμα για την Ευρώπη: η τεχνολογική κυριαρχία, η ευρωπαϊκή άμυνα και, πάνω απ’ όλα, η αναγκαία Ένωση Κεφαλαιαγορών», απαριθμεί.
Αυτή η ικανότητα να βλέπει τη μεγάλη εικόνα τού εξασφαλίζει συμμάχους πέρα από τις πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Η Ορόρ Λαλύκ, πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου –και πολιτικός της Αριστεράς– δεν κρύβει την εκτίμησή της: «Σκέφτεται γρήγορα. Δεν μιλά όταν δεν έχει κάτι να πει. Κυρίως, σκέφτεται τι θα έπρεπε να κάνουμε και όχι τι μπορούμε να κάνουμε. Επόμενο είναι να το εκτιμώ».
Ο «γίγαντας» των Πατησίων
«Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν το ύψος του. Είχα συνηθίσει να είμαι παντού ο ψηλότερος και ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε έναν γίγαντα», θυμάται ο Χρήστος Χωμενίδης, Αθηναίος συγγραφέας, βραβευμένος το 2021 με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Μυθιστορήματος για τη «Νίκη», και ένας από τους στενότερους φίλους του.
Ύψος 1,98 μέτρα. «Όταν ο Κυριάκος βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους συνηθισμένου αναστήματος, είναι ο Γκιούλιβερ. Ο Γκιούλιβερ ανάμεσα στους Λιλιπούτειους». Και όταν κάθεται στο τραπέζι, ο Γκιούλιβερ γίνεται Γαργαντούας. Ένας γίγαντας που, ωστόσο, δεν θυμώνει ποτέ. «Όταν απογοητεύεται ή ενοχλείται, σωπαίνει», λένε άνθρωποι του περιβάλλοντός του. «Κρατάει τέσσερις ή πέντε ώρες».
Μαθητής των Μαριανών Αδελφών στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων, σε μια λαϊκή συνοικία στα βόρεια του κέντρου της Αθήνας, μαθαίνει εκεί γαλλικά δύο ώρες την ημέρα. Στο ίδιο σχολείο είχε φοιτήσει ο πατέρας του, χειρουργός, ενώ σήμερα φοιτά εκεί και το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά του. Τρεις γενιές στην ίδια Μαριανή εκπαιδευτική παράδοση.
Επιμελής μαθητής και λάτρης της τεχνολογίας, αποσυναρμολόγησε τον πρώτο του υπολογιστή σε ηλικία εννέα ετών. «Ήταν ο μαθητής ο πιο εξοικειωμένος με την τεχνολογία», θυμάται η καθηγήτριά του στα ελληνικά, Αμαλία Σκούρα, σήμερα διευθύντρια του σχολείου. «Είχε κινητό τηλέφωνο με σύνδεση στο Διαδίκτυο, κάτι σπάνιο τότε». Όταν η σύνδεση της καθηγήτριας παρουσίαζε πρόβλημα, τηλεφωνούσε στον μαθητή της στο σπίτι.
Στα 22 του αναχωρεί για το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης και επιστρέφει με δύο μεταπτυχιακούς τίτλους που θα καθορίσουν όλη τη μετέπειτα πορεία του: στη δημόσια πολιτική από το Χάρβαρντ και στην τεχνολογία από το MIT. Δύο διαφορετικοί τρόποι να προσεγγίζει το ίδιο αντικείμενο από τις δύο του άκρες.
Ο Καρλάιλ αντί του Μαρξ
Δύο έπη επιστημονικής φαντασίας λειτουργούν σχεδόν ως φιλοσοφικός του οδηγός. Το «Dune» του Φρανκ Χέρμπερτ, όπου ένας και μόνο άνθρωπος αλλάζει τη μοίρα ενός ολόκληρου γαλαξία, και το «Foundation» του Ισαάκ Ασίμοφ, όπου μια επιστήμη των μαζών προβλέπει το μέλλον ανεξάρτητα από τα πρόσωπα που το βιώνουν. Είναι, με άλλα λόγια, η αντιπαράθεση ανάμεσα στον Τόμας Καρλάιλ, για τον οποίο την Ιστορία τη γράφουν οι μεγάλοι άνδρες, και στον Καρλ Μαρξ, για τον οποίο οι δομές καθορίζουν την πορεία των κοινωνιών.
Ο Πιερρακάκης έχει επιλέξει πλευρά. «Ακόμη και ο πιο μικρός άνθρωπος μπορεί να αλλάξει την πορεία του μέλλοντος», λέει, δανειζόμενος τη φράση από τον Τόλκιν. Και προσθέτει: «Αν ο Τσόρτσιλ δεν είχε γεννηθεί ποτέ, η έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα μπορούσε να ήταν διαφορετική».
Η δοκιμασία που έρχεται
Η πεποίθηση αυτή δεν είναι καινούργια. Στα 29 του, χωρίς αξίωμα και χωρίς κόμμα, δημοσίευσε σε αθηναϊκό περιοδικό ιδεών μια κριτική της μνημειώδους βιογραφίας του Λίντον Τζόνσον από τον Ρόμπερτ Κάρο, τον αγαπημένο του συγγραφέα, τον οποίο θεωρεί «τον Θουκυδίδη της σύγχρονης εποχής». Εκεί ζητούσε για την Ελλάδα έναν ηγέτη που δεν θα δίσταζε να λερώσει τα χέρια του επιχειρώντας να τιθασεύσει «τη δυσλειτουργική μηχανή που αποκαλούμε ελληνικό κράτος».
Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, είναι ο ίδιος που, με την αμέριστη στήριξη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, πέτυχε όσα κάποτε έμοιαζαν αδιανόητα.
Βεβαίως, τίποτα δεν έχει κριθεί στην Ελλάδα. Η απογείωση της οικονομίας διαβρώνεται από τον πληθωρισμό, που την άνοιξη πλησίαζε το 5,4%. Ο κατώτατος μισθός παραμένει κάτω από τα 900 ευρώ μεικτά. Ο Πιερρακάκης γνωρίζει καλά ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, την ερχόμενη άνοιξη, παράλληλα με τις γαλλικές προεδρικές εκλογές, τον τελικό λόγο δεν θα έχει το πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά το κόστος ζωής. Το σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων κόστισε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη την παραίτηση τεσσάρων υπουργών στις 3 Απριλίου. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία συνεχίζει τις έρευνές της.
Ο σινεφίλ που σκέφτεται σε μεγάλη κλίμακα
Μέχρι σήμερα, όλα έχουν πάει καλά για αυτόν τον παθιασμένο με τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία πολιτικό, ετών 43. «Η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος και η πολιτική έχουν ένα κοινό στοιχείο. Αφηγούνται ιστορίες», σχολιάζει.
Στην κορυφή του προσωπικού του πάνθεον βρίσκεται ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ –ιδίως για το «Barry Lyndon»– και λίγο πιο πίσω ο Κρίστοφερ Νόλαν και ο Ντενί Βιλνέβ. «Ο Κιούμπρικ κατάφερε να δημιουργήσει ένα αριστούργημα σε κάθε είδος με το οποίο καταπιάστηκε», εξηγεί. Μια πορεία χωρίς λάθη. Μέχρι στιγμής, η δική του πορεία μοιάζει να ακολουθεί το ίδιο μοτίβο.
