Μπορεί κανείς να ασκήσει κριτική στον Αντώνη Σαμαρά για πολλά. Δεν μπορεί, όμως, να παραγνωρίσει τι συνέβη στην οικονομία κατά τη διάρκεια της δυόμισι ετών διακυβέρνησής του (στην αρχή με Βενιζέλο Κουβέλη και μετά μόνο με Βενιζέλο).
Από την ύφεση του 2012, η χώρα πέρασε σε ανάπτυξη το 2014. Το δημοσιονομικό έλλειμμα περιορίστηκε δραστικά, επιτεύχθηκε πρωτογενές πλεόνασμα, οι καταθέσεις αυξήθηκαν κατά περίπου 10 δισ. ευρώ, ενώ το Χρηματιστήριο κατέγραψε σημαντική άνοδο.
Παράλληλα, μειώθηκαν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου και προχώρησε η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους που είχε γνωρίσει η χώρα.
Το αν όλα αυτά ήταν αρκετά, το αν η κοινωνία άντεξε το κόστος της προσαρμογής και το αν η κυβέρνηση έκανε λάθη είναι μια διαφορετική συζήτηση, η οποία δεν έχει γίνει. Ωστόσο, τα οικονομικά δεδομένα, πάντως, αποτελούν μέρος της πολιτικής ιστορίας της περιόδου 2012-2015.
Πηγαίντε λίγο πίσω και σκεφτείτε το 2014, τον Δεκέμβριο εκεί όπου η χώρα μετά από πολλά χρόνια έβλεπε λίγο φως και υπήρξε η εικόνα ότι κάτι αλλάζει και μάλιστα προς το καλό. Η Αθήνα ήταν φωτισμένη και ετοιμαζόταν να υποδεχθεί τα Χριστούγεννα.
Από την άλλη υπάρχει μια πολιτική λεπτομέρεια που συχνά παραβλέπεται: ο Σαμαράς δεν έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του. Δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη ενισχυμένη πλειοψηφία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές με τα «νταηλίκια» του Αλέξη Τσίπρα. Η κυβέρνηση του Σαμαρά την έριξαν. Δεν έπεσε.
Η ιστορία, λοιπόν, δεν γράφεται μόνο με όσα ακολούθησαν την πτώση μιας κυβέρνησης. Γράφεται και με όσα εκείνη πρόλαβε να πετύχει, αλλά και με όσα δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει.
