Στις 4 Απριλίου 1968, η ΑΕΚ έγραψε την πρώτη χρυσή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, κατακτώντας το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης στο μπάσκετ, σε έναν τελικό που έμελλε να μείνει αξέχαστος όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά και για το συναίσθημα που τον συνόδευσε.
Το βράδυ εκείνης της ημέρας, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, περισσότεροι από 80.000 θεατές δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που δεν είχε προηγούμενο. Λίγο πριν τη λήξη του αγώνα απέναντι στη Σλάβια Πράγας, χιλιάδες κεράκια άναψαν στις εξέδρες, φωτίζοντας το σκοτάδι και μετατρέποντας το Καλλιμάρμαρο σε ένα μοναδικό σκηνικό αποθέωσης.
Η ΑΕΚ επικράτησε με 89-82 και έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που κατακτούσε ευρωπαϊκό τίτλο, σε έναν αγώνα που κατέρριψε κάθε ρεκόρ προσέλευσης. Λέγεται ότι μετά τη νίκη βγήκαν στους δρομους περίπου 300.000 άνθρωποι, που έφτασαν μέχρι την Ομόνοια. Ο αριθμός είναι ασύλληπτος ειδικά για την περίοδο της Χούντας, αφού τότε απαγορεύονταν οι συγκεντρώσεις άνω των πέντε ατόμων!
Πίσω όμως από τον θρίαμβο, υπήρχε μια ιστορία που δεν ήταν ευρέως γνωστή. Οι παίκτες της ΑΕΚ αγωνίστηκαν με μια υπόσχεση: να αφιερώσουν το τρόπαιο στον συμπαίκτη τους, Γιώργο Μόσχο. Ο ταλαντούχος πλέι μέικερ, που είχε συμβάλει καθοριστικά στην άνοδο της ομάδας στις αρχές της δεκαετίας του ’60, είχε φύγει από τη ζωή το 1966, νικημένος από τον καρκίνο, σε ηλικία μόλις 29 ετών.
Η απουσία του ήταν βαριά. Ο Μόσχος δεν ήταν απλώς ένας παίκτης, αλλά κομμάτι της ψυχής εκείνης της ομάδας. Η ειρωνεία της τύχης ήταν πως το τελευταίο του παιχνίδι είχε δοθεί απέναντι στην ίδια αντίπαλο, τη Σλάβια Πράγας — την ομάδα που δύο χρόνια αργότερα η ΑΕΚ θα νικούσε για να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης.
Έτσι, όταν ο αρχηγός Γιώργος Αμερικάνος σήκωσε το τρόπαιο, τα δάκρυα δεν ήταν μόνο για τη νίκη. Ήταν και για έναν απόντα που, με τον τρόπο του, ήταν παρών σε κάθε καλάθι.
Ο θρίαμβος εκείνης της νύχτας δεν αποτέλεσε απλώς μια μεγάλη αθλητική επιτυχία. Ήταν μια στιγμή συλλογικής έκρηξης σε μια δύσκολη εποχή, αλλά και μια συγκινητική υπενθύμιση ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο τίτλοι — είναι μνήμη, πίστη και άνθρωποι που δεν ξεχνιούνται ποτέ.
