Εκτενές ρεπορτάζ για τον πόλεμο ΗΠΑ, Ισραήλ με το Ιράν φιλοξενεί το βρετανικό περιοδικό Economist.
Στο άρθρο του, το περιοδικό σημειώνει χαρακτηριστικά ότι «είναι αφελές να λέμε, όπως κάνουν ορισμένοι από τους υποστηρικτές του κ. Τραμπ, ότι επειδή ο κ. Χαμενεΐ ήταν κακός (και σίγουρα ήταν), κάθε είδους πόλεμος έχει νόημα. Όταν διοικείς μια μηχανή τόσο θανατηφόρα και συντριπτική όσο οι ένοπλες δυνάμεις της Αμερικής, ενωμένες σε αυτή την επιχείρηση με τις σκληραγωγημένες στη μάχη Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις, έχεις ιδιαίτερη ευθύνη να καθορίσεις τι θέλεις να πετύχεις. Αυτό δεν είναι μόνο μια ηθική απαίτηση. Είναι και πρακτική. Οι πολεμικοί στόχοι κατευθύνουν την εκστρατεία. Καθορίζουν τις θυσίες που επιβάλλει το κράτος στον λαό του και στον εχθρό. και καθορίζουν πότε πρέπει να τελειώσουν οι μάχες».
Ο Economist προσθέτει ότι «σε αυτόν τον πόλεμο, ο στόχος του Ισραήλ είναι σαφής: να κατεδαφίσει την απειλή που θέτει το καθεστώς του Ιράν. Αντίθετα, ο κ. Τραμπ και το υπουργικό του συμβούλιο έχουν προσφέρει ένα χάος μεταβαλλόμενων ισχυρισμών – σχετικά με τους πυραύλους του Ιράν, τα πυρηνικά όπλα, την αλλαγή καθεστώτος, την σύμπλευση με την πρωτοβουλία του Ισραήλ, μια “αίσθηση” ότι το Ιράν ήταν έτοιμο να επιτεθεί και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών μετά από δεκαετίες εχθρότητας. Πολιτικά, η ασάφεια δίνει στον κ. Τραμπ περιθώριο ελιγμών. Στρατηγικά, η αποτυχία του να πει σε τι χρησιμεύει η Επική Οργή είναι η μεγαλύτερη ευπάθεια του».
Παράλληλα, επισημαίνει ότι «περίπου το 40% των 90 εκατομμυρίων κατοίκων του ανήκουν σε εθνοτικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των Αράβων, των Αζέρων, των Βαλούχων, των Κούρδων και των Λουρ. Η Αραβική Άνοιξη έδειξε πώς οι χώρες μπορούν να καταρρεύσουν. Η Αμερική και το Ισραήλ ασκούν πίεση στο καθεστώς υποστηρίζοντας τους Κούρδους αντάρτες -μια απερίσκεπτη ιδέα που θα μπορούσε να καταλήξει να υποδαυλίσει τον περσικό εθνικισμό ή τον εμφύλιο πόλεμο. Ο κ. Τραμπ μπορεί να μην ενδιαφέρεται για αυτό, αλλά δεν θα μπορούσε να αγνοήσει τη διάχυση των επιπτώσεων πέρα από τα σύνορα του Ιράν στα κράτη του Κόλπου, στο Ιράκ, στη Συρία και στην Τουρκία».
«Αυτοί είναι οι καρποί της παρορμητικής προσέγγισης του κ. Τραμπ. Πριν από αυτόν τον πόλεμο, το καθεστώς του Ιράν ήταν πιο αδύναμο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην 47χρονη ιστορία του: θα μπορούσε να είχε πέσει χωρίς ούτε μια αμερικανική βόμβα. Ο κ. Τραμπ μπορεί να σταθεί τυχερός, αλλά είναι πιο πιθανό να καταλήξει να αντιμετωπίσει το περιφερειακό χάος ή έναν νέο σκληροπυρηνικό. Περιτριγυρισμένος από αυλοκόλακες, ο κ. Τραμπ έχει γίνει βιαστικός στη δεύτερη θητεία του. Οι ευκαιριακές προσπάθειές του για αρπαγή ισχύος κάθε φορά που βλέπει αδυναμία είναι επικίνδυνες. Η Αμερική χρειάζεται μια στρατηγική στο Ιράν, όπως ακριβώς χρειάζεται μια στρατηγική στον κόσμο», καταλήγει ο Economist.
Donald Trump must find a way to cut short his ill-considered conflict with Iran. His rash approach is sowing chaos https://t.co/rQOFDA4Wa9 pic.twitter.com/t13U4WzFxC
— The Economist (@TheEconomist) March 5, 2026
