Βολές κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη εκτόξευσε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς από το βήμα της Βουλής.
Η τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά ήρθε σε συνέχεια της δημόσιας αντιπαράθεσης που έχει ανοίξει με το Μέγαρο Μαξίμου μετά τις αναφορές του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη σε «επαγγελματίες ανησυχούντες», αλλά και στον απόηχο της έντονης συζήτησης που έχει προκαλέσει το επίμαχο άρθρο 30 της σύμβασης με την Chevron για τις έρευνες για υδρογονάνθρακες.
Ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να ξεκινήσει με μια συνολική πολιτική αιχμή κατά της κυβέρνησης, λέγοντας ότι δεν θα εκφράσει σήμερα τις ανησυχίες του «για την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια», «για τη διαφθορά», «για τις υποκλοπές», «για τα πληρωμένα τρολς», «για την κρίση στέγης και ενοικίων», «για το αγροτικό πρόβλημα», «για το δημογραφικό», «για τους παράνομους μετανάστες και τις νέες ροές», ούτε «για τον κόσμο που χάνει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη». Με δηκτικό τόνο πρόσθεσε ότι έτσι «δεν θα στενοχωρηθεί ο κ. πρωθυπουργός, ώστε να αρχίσει πάλι να μιλάει για “επαγγελματίες ανησυχούντες” και “πατριώτες του καναπέ”». Στο ίδιο πλαίσιο έθεσε ευθέως το ερώτημα σε ποιους αναφερόταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σημειώνοντας ότι κυβερνητικά μέσα ενημέρωσης παρέπεμπαν στον ίδιο και στον Κώστα Καραμανλή, για να προσθέσει με νόημα: «Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι ο κ. Μητσοτάκης κατηγορεί δύο πρώην πρωθυπουργούς της Ελλάδας ότι έχουμε ως επάγγελμα την έκφραση εθνικών ανησυχιών».
Από το βήμα της Βουλής, ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να εντάξει τη συζήτηση για τη Chevron σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, ασκώντας σφοδρή κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, την οποία περιέγραψε ως πολιτική χωρίς διορατικότητα και με χαρακτηριστικά «επικοινωνιακών show-offs». Επέμεινε ιδιαίτερα στην ανάγκη στρατηγικής αποτροπής έναντι της Τουρκίας, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα εκπέμπει «θολά και κατευναστικά μηνύματα», ενώ ζήτησε πιο καθαρή γραμμή τόσο έναντι της Άγκυρας όσο και σε σχέση με την αμυντική αρχιτεκτονική στην Ανατολική Μεσόγειο. Ειδική αναφορά έκανε στην Κύπρο, την οποία χαρακτήρισε «σύνορο της Ευρώπης», υποστηρίζοντας ότι η μόνιμη συστάθμευση ελληνικών και ευρωπαϊκών δυνάμεων στο νησί είναι επιβεβλημένη.
Στην παρέμβασή του, ο Αντώνης Σαμαράς ξεκαθάρισε ότι δεν είναι αντίθετος με τις εξορύξεις, υπενθυμίζοντας ότι ήδη από την περίοδο της πρωθυπουργίας του είχε προωθήσει τις σχετικές διαδικασίες και είχε μιλήσει για ενεργειακή αυτάρκεια. «Προφανώς και είμαι υπέρ του να γίνουν και άμεσα εξορύξεις», ανέφερε, για να περάσει αμέσως μετά στην καρδιά της κριτικής του για τη συγκεκριμένη σύμβαση. Όπως είπε, η παράγραφος 3 του άρθρου 30 είναι «απαράδεκτη», διότι, μολονότι δεν αλλάζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, εισάγει σε νομοθετημένο κείμενο της Ελληνικής Δημοκρατίας μια πρόβλεψη που, κατά τη δική του ανάγνωση, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο απομείωσης της μισθωμένης περιοχής σε περίπτωση συμφωνίας με «ένα ή περισσότερα γειτονικά κράτη». «Με αυτόν τον όρο ανοίγει η κερκόπορτα για το τουρκολιβυκό», είπε χαρακτηριστικά, διερωτώμενος ποια είναι τα «περισσότερα γειτονικά κράτη» πέραν της Λιβύης.
Ανεβάζοντας και άλλο τους τόνους, ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Ελλάδα, με δική της πρωτοβουλία, «αναγγέλλει στην ουσία τη δυνητική απομείωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων», καταλογίζοντας στην κυβέρνηση ότι ενώ παρουσίαζε τη συμφωνία ως κίνηση που «ακυρώνει» το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τελικώς φέρνει μια διατύπωση που, κατά την εκτίμησή του, κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Στο ίδιο πνεύμα διερωτήθηκε αν η «μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία» θα του κάνει «μαθήματα για τις εξορύξεις», επιμένοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι οι έρευνες αυτές καθαυτές, αλλά το πολιτικό και εθνικό σήμα που εκπέμπεται μέσα από τη σύμβαση.
Ο Αντώνης Σαμαράς έκλεισε την παρέμβασή του επαναλαμβάνοντας ότι η δική του στάση δεν υπαγορεύεται από προσωπική επιλογή, αλλά από «πράξη συνείδησης». «Δεν υπάρχουν επαγγελματίες ανησυχούντες», είπε, απαντώντας εμμέσως αλλά σαφώς στον πρωθυπουργό. «Ερασιτέχνες εφησυχασμένοι υπάρχουν». Η φράση αυτή συμπύκνωσε και το πολιτικό στίγμα μιας ομιλίας που δεν περιορίστηκε στη σύμβαση με τη Chevron, αλλά λειτούργησε και ως συνολική, εκ νέου επίθεση προς την κυβερνητική γραμμή στα εθνικά και γεωπολιτικά ζητήματα.
