Φυσικές καταστροφές και πολιτικές ευθύνες…

15 mins read

Στη Γερμανία πριν από μερικές εβδομάδες χάθηκαν άνθρωποι από τις πρωτοφανείς πλημμύρες που έπληξαν την ισχυρότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και, τις τελευταίες ημέρες, η Ελλάδα έχει γίνει το πεδίο εκδήλωσης καταστροφικών πυρκαγιών. Για τις οποίες ήταν σίγουρα υποψιασμένοι όσοι παρακολουθούσαν τις φωτιές στο νότιο τμήμα της Ιταλίας, όπου σε αρκετές περιπτώσεις φλόγες και κύματα έγιναν ένα.

Στη διάρκεια και μετά από κάθε καταστροφή το πιο δύσκολο ερώτημα που προκύπτει είναι πάντα το ίδιο: γιατί; Μοιραία τίθεται, καθώς η κοινή γνώμη, οι πληγέντες, όλοι μας θέλουμε να μάθουμε αν κάτι θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί. Ξεχνώντας ότι είμαστε εμείς οι ίδιοι που κάνουμε επιλογές που αυξάνουν το ρίσκο, χτίζοντας στο δάσος, σε ρέματα κοκ.

Ταυτόχρονα με το ερώτημα ξεκινά και η αναζήτηση ευθυνών. Για το τι θα έπρεπε να έχει γίνει, τι δεν πήγε καλά στη φάση της αντιμετώπισης, τις πρέπει να ακολουθήσει. Σχεδόν πάντα η αντιπολίτευση τα βρίσκει όλα μαύρα και για τις κυβερνήσεις φταίνε η κλιματική αλλαγή, ο στρατηγός άνεμος κοκ. Και όλοι μαζί εκθειάζουν τους ήρωες κατοίκους και πυροσβέστες, στην περίπτωση των πυρκαγιών.

Υπάρχουν, βέβαια και ακραίες περιπτώσεις όπου αξιωματικοί δίνουν ο ένας στον άλλο συγχαρητήρια και λένε ότι δεν θα άλλαζαν τίποτα. Πως ψάχνουν να βρουν λάθη και δεν βρίσκουν (με 103 νεκρούς). Αλλά αυτή είναι μία ακραία περίπτωση πολιτικής αναισθησίας και όχι φυσική καταστροφή. Μπορεί να είναι και μία αντίδραση άρνησης της πραγματικότητας, η οποία συχνά συναντάται στον χώρο της ψυχολογίας.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχει σημασία δεν είναι ο ανταγωνισμός των πολιτικών δυνάμεων, αλλά η συνεργασία τους. Ώστε να ληφθούν οι απαραίτητες αποφάσεις που θα προστατέψουν τις κοινωνίες. Οι οποίες έχουν και τις δικές τους ευθύνες. Ο κύκλος της καταστροφής για να σπάσει πρέπει να βρει απέναντί του ένα ανθρώπινο και τεχνολογικό μέτωπο. Αλλιώς, κάθε φορά θα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο.

Κυβέρνηση, αντιπολίτευση και κάτοικοι πρέπει να μιλήσουν με ειλικρίνεια. Για το ρόλο του καθενός. Των αρχών ασφαλείας, των επιστημονικών φορέων, των επαγγελματιών κάθε είδους. Ο καθένας μπορεί να είναι ο αδύναμος κρίκος, ο καθένας έχει σημασία στην πορεία για ένα νέο επίπεδο ασφάλειας. Η μόνη λάθος επιλογή είναι να βγάζουμε την ουρά μας απέξω, να τσακωνόμαστε και μετά να ξεχνάμε.

Facebook Comments