Για το συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας αλλά και για τις πρόσφατες δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού μίλησε μεταξύ άλλων ο Στέφανος Κασσελάκης σε συνένετυξή του στο ΕΡΤnews.
Για την υπόθεση Παναγόπουλου, ο κ. Κασσελάκης σημείωσε ότι είναι πραγματικά λυπηρό ότι υπάρχει μια τέτοια υπόθεση που έχει βγει στο προσκήνιο, σημειώνοντας ωστόσο ότι δεν ξαφνιάστηκε, ενώ αναρωτήθηκε εάν πιστεύει κάποιος ότι δεν υπάρχει σπατάλη και διαφθορά όπου υπάρχουν κρατικά ή κοινοτικά κονδύλια και ειδικά όταν έχουν υπάρξει κομματικοί στρατοί στον συνδικαλισμό.
«Ο συνδικαλισμός είναι πυλώνας δημοκρατίας, πρέπει να κάνει τη δουλειά του, να εκπροσωπεί τους εργαζόμενους και τα αιτήματά τους και όχι να είναι κομματικοί στρατοί. Χρειαζόμαστε ενιαία ψηφοδέλτια στον συνδικαλισμό. Να εκπροσωπούν όλους τους εργαζόμενους και όχι να δημιουργούν κομματικές εξαρτήσεις», τόνισε ο κ. Κασσελάκης, ενώ ανέφερε ότι η κομματικοποίηση είναι η αρχή του κακού σε όλα και ότι αποτελεί γάγγραινα για τη χώρα μας.
Αναφορικά με την άρση μονιμότητας στο Δημόσιο τομέα ο κ. Κασσελάκης σημείωσε ότι δεν έχει κομματικές αγκυλώσεις, αλλά ότι υπάρχει λόγος που υπάρχει η μονιμότητα στο Σύνταγμα.
Για το συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας και το ζήτημα των συνεργασιών
Σε ότι έχει να κάνει με το συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας, ο κ. Κασσελάκης αρχικά σημείωσε ότι αυτή τη στιγμή έρχεται κόσμος από όλη την επικράτεια για αυτό το συνέδριο, τονίζοντας ότι δεν θα υπάρχουν αλγόριθμοι και εσωτερικοί μηχανισμοί, αλλά θα είναι όλα τα μέλη ισότιμα.
Ως προς την πρόσκληση που απεύθυνε για διάλογο, ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας ξεκαθάρισε ότι δεν είπε ακριβώς αυτός και σημείωσε ότι ένα από τα βασικά κριτήρια του για όποια συνεργασία είναι η αξιοπιστία του άλλου κόμματος ή του πολιτικού αρχηγού, ενώ τόνισε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαπραγμάτευτα για το κόμματου του.
Για την Μαρία Καρυστιανού
Ερωτηθείς για το αν θα μπορούσε να συνεργαστεί με την κα Καρυστιανού, ο κ. Κασσελάκης σημείωσε «Δεν νομίζω ότι η κυρία Καρυστιανού ανήκει στον χώρο της Αριστεράς. Νομίζω τα σχόλια τα οποία έχουν ειπωθεί περί αμβλώσεων και εισβολέων, όχι μόνο δεν μας εκφράζουν, τα καταδικάζουμε, διότι αυτές οι μάνες και τα παιδάκια τους που από απελπισία διασχίζουν τη θάλασσα, προφανώς θα έπρεπε να υπήρχαν δομές ασφαλείς σε αυτές τις χώρες, από τις οποίες αρχίζουν την πορεία τους και όχι να καταλήγουν να πνίγονται σε ελληνικά ύδατα. Αλλά από κει και πέρα είναι ανθρώπινες ψυχές και δεν είναι εισβολείς. Το ίδιο ισχύει και για το δικαίωμα μιας γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα της. Το ίδιο ισχύει για όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα για εμάς είναι κόκκινες γραμμές».
