Γέλια, μαθαίνουμε, προκαλούν τόσο σε κυβερνητικά στελέχη, στο ΠΑΣΟΚ αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ οι τελευταίες τοποθετήσεις του Αλέξη Τσίπρα, τόσο για τη συγκυβέρνηση με την «δεξιά» όσο και για την Κίμπερλι Γκιλφόιλ.
Ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να στηλιτεύσει το γεγονός ότι κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές έσπευδαν να φωτογραφηθούν με την Αμερικανίδα πρέσβη, ξεχνώντας, βεβαίως, ότι και ο ίδιος είχε φωτογραφηθεί μαζί της.
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ωστόσο, έχουν όσα λέει για τη συνεργασία με τη δεξιά. Γιατί όταν ο Αλέξης Τσίπρας μιλά σήμερα για ιδεολογικές αποστάσεις και πολιτικές ασυμβατότητες, μάλλον θα πρέπει να θυμηθεί τον κυβερνητικό του εταίρο, Πάνο Καμμένο. Τον άνθρωπο με τον οποίο συγκυβέρνησε επί τέσσερα και πλέον χρόνια, παρά τις υποτιθέμενες αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές τους.
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, ο Πάνος Καμμένος δεν έκρυψε ποτέ την πολιτική του εγγύτητα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την παρουσία του στο Συνέδριο του κόμματος το 2016, όταν απευθύνθηκε στους συνέδρους με το περίφημο «συντρόφισσες και σύντροφοι». Όσο για τη ρητορική των δύο πλευρών απέναντι στα μνημόνια, τους πολιτικούς αντιπάλους και τα μέσα ενημέρωσης, τους δημοσιογράφους οι ομοιότητες κάθε άλλο παρά περνούσαν απαρατήρητες.
Τελικά, πόση ιδεολογική απόσταση μπορεί να χωρίζει δύο πολιτικούς που το μόνο που τους ένωνε ήταν η εξουσία;
Και κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση και η Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Γιατί, αυτήν την ώρα ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να αποδομήσει τις σχέσεις της κυβέρνησης με την Αμερικανίδα πρέσβη. Πριν η κ. Γκιλφόιλ διοριστεί στην Αθήνα ο πρώην υπουργός Άμυνας, Πάνος Καμμένος, εμφανιζόταν σε τηλεφωνική επικοινωνία πανευτυχής, διαφημίζοντας ότι η Γκιλφόιλ βρισκόταν δίπλα του. «Είναι εδώ δίπλα μου και η Κίμπερλι», έλεγε, για να συμπληρώσει με ενθουσιασμό ότι «ερχόμαστε στην Ελλάδα να τον διώξουμε».
Με λίγα λόγια, ο Αλέξης μπορεί να θέλει σήμερα να ξεγράψει τον Καμμένο από την πολιτική του ιστορία. Το ερώτημα είναι αν μπορεί και ο Πάνος να ξεγράψει την Κίμπερλι από τη δική του. Γιατί οι πολιτικές φιλίες, οι συμμαχίες και οι φωτογραφίες έχουν την κακή συνήθεια να μένουν, ακόμη κι όταν αλλάζουν οι αφηγήσεις.
Και αν κρίνει κανείς από τη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από την πολιτική επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού και την προσπάθειά του να επανατοποθετηθεί στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, οι δημοσκοπήσεις μάλλον δεν του αφήνουν πολλά περιθώρια εφησυχασμού. Η πίεση είναι εμφανής και η ανάγκη να ξαναγραφτεί το αφήγημα της διακυβέρνησής του μοιάζει όλο και πιο επιτακτική.
Μόνο που η Ιστορία δεν ξαναγράφεται κατά παραγγελία. Και, κυρίως, δεν διαγράφονται τόσο εύκολα ούτε οι συγκυβερνήσεις ούτε οι πολιτικές παρέες. Όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να ξεχάσουν ποιοι κάθονταν δίπλα τους και ποιοι τους αποκαλούσαν «συντρόφους».
