Δεν χρειάστηκαν πολλές ώρες για να καταλάβει η κυβέρνηση ότι το άρθρο 23 για τα κόκκινα δάνεια είχε πολιτικό κόστος που δεν μπορούσε να αγνοήσει.
Η διάταξη, που θα έδινε στις τράπεζες και στους servicers τη δυνατότητα να κινούν άμεσα διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης βάσει των συμφωνιών ρύθμισης, αποσύρθηκε πριν καν ολοκληρωθεί η κοινοβουλευτική διαδικασία.
Και κάπως έτσι, εκεί που το υπουργείο υπερασπιζόταν τη ρύθμιση ως δήθεν αναγκαίο εκσυγχρονισμό, βρέθηκε να μαζεύει άρον άρον το νομοθετικό του εγχείρημα. Οι αντιδράσεις των Δικηγορικών Συλλόγων, η πίεση της αντιπολίτευσης και κυρίως η κοινωνική κατακραυγή έκαναν την κυβέρνηση να ανακρούσει πρύμναν.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι απλό: Ποιος σκέφτηκε να φέρει μια τέτοια διάταξη και με ποια λογική; Και ακόμη περισσότερο, πόσες ανάλογες ρυθμίσεις περνούν χωρίς να υπάρξει η ίδια αντίδραση;
Γιατί η απόσυρση δεν αναιρεί την αρχική επιλογή. Αντιθέτως, αναδεικνύει ότι η κυβέρνηση επιχείρησε να αλλάξει τις ισορροπίες εις βάρος των δανειοληπτών και υποχώρησε μόνο όταν αντιλήφθηκε το μέγεθος των αντιδράσεων.
