“Γελάς Ελλάς Αγελάς” ήταν ο τίτλος επιθεώρησης που ανέβηκε στο θέατρο Παρκ το 1987 σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και κείμενο του ίδιου μαζί με τη Λ.Νικολακοπούλου και τη Δ. Παπαδοπούλου.
Τότε ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μόλις 13 χρόνων, στο ξεκίνημα της καριέρας του ως… καταληψίας, και δεν θα μπορούσε να ξέρει ότι σαράντα περίπου χρόνια μετά θα θύμιζε εκείνη την παράσταση με την παρουσίαση του δεύτερου κόμματός του, Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ), με το οποίο επιχειρεί να ξεχαστεί το προηγούμενο, ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο κυβέρνησε για πέντε χρόνια.
Οπως καταλάβαμε με τη συγκέντρωση στο Θησείο, rebranding δεν σημαίνει απλώς νέο επικοινωνιακό επιτελείο και ομιλία με autocue αλλά, κυρίως, σημαίνει αυστηρά αρχηγικό κόμμα. Όχι απλώς χωρίς συνιστώσες αλλά χωρίς καν εμφανή ηγετική ομάδα. Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μόνος στη σκηνή και επέλεξε να μην φωτογραφηθεί και να μην κινηθεί με συνεργάτη δίπλα του, έχοντας στο πλευρό του μόνο τη σύντροφό του Μπέτυ Μπαζιάνα, κατά την αποχώρησή του. Με την προσεκτικά επιμελημένη εικόνα, δηλαδή, έδειξε με ενάργεια ότι το κόμμα είναι αυτός και αυτός είναι το κόμμα. Προφανώς υπέφερε πολύ προσπαθώντας να κρατήσει ισορροπίες για μια δεκαετία μεταξύ των ομάδων και των τάσεων στον ΣΥΡΙΖΑ και δεν θέλει να ξαναπεράσει τα ίδια. Αυτό σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα υπάρχει άλλοθι σε περίπτωση αποτυχίας. Δεν θα μπορεί να επικαλεστεί ούτε εσωκομματικά προβλήματα ούτε βαρίδια. Θα είναι όλη δική του η επίδοση στην κάλπη.
Εννοείται ότι, με το κλίμα που διαμορφώνεται, μόνο η δεύτερη θέση μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία και μάλιστα εφόσον δεν είναι χαοτική η διαφορά με το πρώτο κόμμα ούτε οριακή με το τρίτο. Στο επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα έχουν αυτοπεποίθηση και θεωρούν ότι οι δημοσκοπήσεις θα επιβεβαιώσουν την κυριαρχία του στο χώρο της αντιπολίτευσης. Αισιοδοξούν μάλιστα ότι ο δεύτερος στις πρώτες εκλογές μπορεί να γίνει πρώτος στις δεύτερες συσπειρώνοντας προοδευτικές δυνάμεις που προτάσσουν την ανάγκη για πολιτική αλλαγή και όχι την ταύτισή τους με το κόμμα που ψήφισαν.
Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι με τη φόρα που πήρε ο Αλέξης Τσίπρας ελπίζοντας ότι θα συσπειρωθούν γύρω από τη ΝΔ ψηφοφόροι του κέντρου που τους εγκατέλειψαν στις ευρωεκλογές αλλά θα φοβηθούν ενδεχόμενη επιστροφή στην πρωθυπουργία του Α. Τσίπρα, τον οποίο δεν αντέχουν.
Και στην Κουμουνδούρου υπάρχει σχετική ηρεμία (παρά τη δημοσκοπική καθίζηση) γιατί δεν υπήρξε αθρόα προσέλευση ΣΥΡΙΖαίων στο Θησείο και αποφεύχθηκε η εδώ και τώρα διάλυση. Eπομένως σώζονται κάπως τα προσχήματα ενόψει της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής στις 6 Ιουνίου. Η Ρένα Δούρου είναι το ισχυρό πρόσωπο στην εσωκομματική αντιπολίτευση μετά τη διαγραφή του Π. Πολάκη, ενώ ο Σωκράτης Φάμελλος φέρεται να μην έχει ακόμη αποφασίσει πώς θα διατυπώσει την πρότασή του για συμπόρευση με την ΕΛΑΣ χωρίς αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο τετραγωνισμός του κύκλου είναι αδύνατος αλλά ο Σίσυφος ποτέ δεν σταμάτησε να σπρώχνει την πέτρα προς την κορυφή…
