Έναν σύντομο απολογισμό των πρώτων ημερών του νέου κόμματος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης έκανε ο Γιώργος Σιακαντάρης, συντονιστής της ομάδας εργασίας του Ινστιτούτου του Αλέξη Τσίπρα.
Ως προς την εκτίμηση για τον απόηχο της ίδρυσης και της ανακοίνωσης του ονόματος του νέου κόμματος και κατά πόσο αυτό πέτυχε τους στόχους που είχαν τεθεί, ο κ. Σιακαντάρης σχολίασε: «Νομίζω ότι πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό, όχι απόλυτα, γιατί δεν υπάρχει απόλυτος βαθμός στην πολιτική, αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτό που ήθελε να πετύχει ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του, όσον αφορά την παρουσία τους στην πολιτική ζωή και την παρουσίαση του νέου κόμματος, είναι γεγονός».
Το όνομα προκάλεσε έκπληξη σε αρκετούς, ωστόσο, όπως σημειώθηκε, το δεύτερο σκέλος του τίτλου «Αριστερή Συμπαράταξη» δεν θα έπρεπε να αιφνιδιάζει, καθώς οι συγκεκριμένες αναφορές υπήρχαν ήδη στο Μανιφέστο.
Όπως επισημάνθηκε, η ονομασία του κόμματος αποτυπώνει την πολιτική του τοποθέτηση, καθώς δηλώνει παρουσία στα αριστερά, διάθεση συμπαράταξης με άλλες πολιτικές δυνάμεις και στόχο, όπως αναφέρθηκε, την ενότητα των πολιτών μέσα από μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στην κυβερνητική πολιτική της Νέα Δημοκρατία τα τελευταία χρόνια.
Παράλληλα, υπογραμμίστηκε ότι η πολιτική αυτή στάση απευθύνεται τόσο στο κέντρο όσο και ευρύτερα στην κοινωνία.
Σε ό,τι αφορά τη χρήση του όρου «Ελληνική», σημειώθηκε ότι υπάρχουν εύλογες ενστάσεις, με τον ομιλητή να αναφέρει ότι και ο ίδιος διατηρεί προβληματισμούς για το αν ήταν απαραίτητος. Ωστόσο, όπως τόνισε, η Αριστερά δεν θα πρέπει να αποστερείται του δικαιώματος χρήσης του συγκεκριμένου προσδιορισμού, δεδομένης της ιστορικής της συμβολής στη χώρα.
Τέλος, επισημάνθηκε ότι η ονομασία συνολικά αποτυπώνει τη στρατηγική κατεύθυνση, την πολιτική τοποθέτηση και τις επιδιώξεις του νέου εγχειρήματος.
Σε άλλο σημείο των δηλώσεών του τόνισε ότι: «Η συνειδητοποίηση ότι αυτοί οι τρεις χώροι, σοσιαλδημοκρατία, ριζοσπαστική αριστερά και πολιτική οικολογία, όπως είναι μόνοι τους αυτοί κάθε αυτοί, έχουν κλείσει τον κύκλο ζωής τους και η συνειδητοποίηση της ανάγκης ότι χρειάζεται ένα νέο κόμμα, όχι σύμπτυξη, όχι συμπαράταξη με την έννοια της σύνδεσης μηχανισμών και κομμάτων, αλλά χρειάζεται ένα νέο κόμμα, ένα big bang ας το πούμε έτσι, μια μεγάλη έκρηξη στο χώρο που να εκφράζει και τους τρεις χώρους.
Είναι εμφανής πλέον όχι μόνο στα ελληνικά δεδομένα, αλλά και στα ευρωπαϊκά αν θέλετε η αντίληψη αυτή διαμορφώθηκε ακόμα και από τις ανάγκες που υπάρχουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πλέον η σοσιαλδημοκρατία, αυτός ο μεγάλος πανίσχυρος οργανισμός, έτσι όπως ήταν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, αν θέλετε και λίγο και στις αρχές του 2000, δεν υπάρχει.
Οι λόγοι είναι πολλοί. Δεν θα τους αναλύσουμε τώρα.
Έχασαν τα ταξικά της ερείσματα, έχασε τη βάση της που ήταν το έθνος – κράτος. Έχασε ένα σωρό πράγματα, τα συνδικάτα, αλλά οι λόγοι είναι πολλοί.
Η ουσία όμως είναι αυτή, ότι χρειάζεται πλέον αυτή να εμβολιαστεί, ας το πω έτσι με το ριζοσπαστικό πνεύμα. Το ριζοσπαστικό πνεύμα χρειάζεται να εμβολιαστεί με τη σειρά του με το πνεύμα του ρεαλισμού. Και οι δύο μαζί χρειάζονται να έρθουν και να συναντήσουν την κριτική της πολιτικής οικολογίας για το παραγωγικό μοντέλο που καταστρέφει τη φύση και το περιβάλλον».
Επίσης ανέφερε μεταξύ άλλων πως: «Εμείς θέλουμε ένα κόμμα που δεν θα δραστηριοποιείται στο κόμμα του Κέντρου, αλλά ένα κόμμα όμως που από τη βάση του όπως είναι, θα έχει επιρροή και στο κέντρο.
Δηλαδή θέλουμε ουσιαστικά να κερδίσουμε όλους τους πολίτες και ένα κόμμα για να είναι κόμμα εξουσίας, να είναι κόμμα σοβαρό, απευθύνεται στην κοινωνία, Δεν απευθύνεται σε ένα κομμάτι, αλλά στέκεται κάπου.
Απευθύνεται από μια βάση, μιλάει από κάποιο πολιτικό σημείο. Και αυτό το πολιτικό σημείο είναι αυτό που είπαμε Αριστερή συμπαράταξη, είναι η Αριστερά.
Αλλά όμως η απεύθυνση είναι προς όλους τους πολίτες. Η σοσιαλδημοκρατία, αν θέλετε να ξαναγυρίσω πίσω σε αυτό το θέμα, γιατί πέτυχε;
Γιατί κατάφερε με αριστερές πολιτικές να πείσει κεντρώους πολίτες ότι μπορεί να εφαρμόσει πολιτικές που θα αλλάξουν τη ζωή τους».
