Οι εικόνες που έρχονται από το Ιράν δεν περιγράφουν απλώς μια κοινωνική αναταραχή. Περιγράφουν έναν λαό που διεκδικεί με θάρρος το αυτονόητο: το δικαίωμα να ζει ελεύθερος, με αξιοπρέπεια, χωρίς φόβο και χωρίς καταστολή. Πρόκειται για μια βαθιά πολιτική και ανθρωπιστική κρίση, η οποία δοκιμάζει όχι μόνο την ιρανική κοινωνία, αλλά και την αξιοπιστία της διεθνούς κοινότητας.
Στους δρόμους των ιρανικών πόλεων, γυναίκες, νέοι, εργαζόμενοι και πολίτες κάθε ηλικίας αρνούνται να υποταχθούν σε ένα σύστημα που επιβάλλει τη σιωπή με τη βία. Δεν πρόκειται για στιγμιαία έκρηξη δυσαρέσκειας, αλλά για συλλογική απαίτηση πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής. Μια απαίτηση που γεννιέται από χρόνια περιορισμών, ανισοτήτων, αποκλεισμών και συστηματικής παραβίασης βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Η βίαιη απάντηση της εξουσίας, με καταστολή, συλλήψεις, διώξεις και θύματα, αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα ενός καθεστώτος που φοβάται την κοινωνία του. Όσο περισσότερο επιχειρεί να φιμώσει τη φωνή των πολιτών, τόσο πιο ξεκάθαρα αναδεικνύεται το έλλειμμα νομιμοποίησης και πολιτικής ηθικής που το συνοδεύει.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να παρακολουθεί αμήχανα. Η ουδετερότητα σε τέτοιες στιγμές ισοδυναμεί με συνενοχή. Χρειάζεται συντονισμένη, σοβαρή και αποτελεσματική πολιτική δράση, με διπλωματικές πρωτοβουλίες, διεθνή πίεση και ουσιαστικά μέτρα που θα στηρίζουν έμπρακτα τους πολίτες που αγωνίζονται για ελευθερία και δημοκρατία.
Η Ευρώπη και οι διεθνείς θεσμοί οφείλουν να σταθούν στο ύψος των αξιών που διακηρύσσουν. Η υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν είναι ρητορική επιλογή. Είναι πολιτική υποχρέωση. Και η ενίσχυση των δημοκρατικών δυνάμεων στο Ιράν αποτελεί επένδυση στη σταθερότητα, στην ειρήνη και στον σεβασμό της ανθρώπινης ζωής.
Οι πολίτες του Ιράν δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να αναπνεύσουν ελεύθερα. Η φωνή τους αξίζει να ακουστεί. Και η στάση του κόσμου απέναντί τους θα κρίνει αν η εποχή μας στέκεται στο πλευρό της ιστορίας ή απλώς την παρακολουθεί.
Σε αυτή τη δύσκολη και κρίσιμη στιγμή για τον ιρανικό λαό, η φωνή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας οφείλει να είναι καθαρή, σταθερή και αταλάντευτη.
Το ΠΑΣΟΚ, με την ιστορική του παρακαταθήκη στην υπεράσπιση της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διεθνούς νομιμότητας, δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της στάσης. Στο πλευρό των πολιτών που αγωνίζονται, απέναντι σε κάθε αυταρχισμό, σε κάθε μορφή καταπίεσης, σε κάθε καθεστώς που φοβάται την ελευθερία.
Η Ελλάδα, ως ευρωπαϊκή δημοκρατία με ισχυρό θεσμικό αποτύπωμα και ιστορική ευθύνη, οφείλει να συμβάλει ενεργά στη διαμόρφωση μιας συντονισμένης, αποτελεσματικής και αξιακής διεθνούς απάντησης.
Και το ΠΑΣΟΚ, ως δύναμη ευθύνης και προοπτικής, οφείλει να συνεχίσει να υπερασπίζεται με συνέπεια τον άνθρωπο, τη δημοκρατία και την ειρήνη, όχι στα λόγια, αλλά στις πράξεις.
Γιατί η ελευθερία δεν είναι σύνθημα.
Είναι στάση ζωής και πολιτικής.
Σοφία Πουλοπούλου
Πολιτεύτρια Ά Αθήνας
Αναπληρώτρια Γραμματέας Ειδικής Αγωγής Τομέα Παιδείας
ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
