Μπορεί στο πολιτικό παρασκήνιο να συζητούν όλοι για την «επόμενη μέρα», όμως η κοινωνία μοιάζει να βρίσκεται ακόμη σε αναζήτηση προσώπου. Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα της τελευταίας έρευνας της πλατφόρμας People of Greece της qed social and market research, την οποία ανέλυσε ο πολιτικός επιστήμονας Ιωάννης Κωνσταντινίδης.
Το βασικό εύρημα; Τρεις στους τέσσερις πολίτες εμφανίζονται να αναζητούν τον πολιτικό που θα μπορέσει να αμφισβητήσει ουσιαστικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το πρόβλημα όμως για την αντιπολίτευση είναι ότι, παρά τη διάθεση αναζήτησης εναλλακτικής λύσης, δεν έχει ακόμη προκύψει πρόσωπο που να εμπνέει πλειοψηφικά.
Σύμφωνα με την ανάλυση του κ. Κωνσταντινίδη, όσοι πολίτες αναζητούν μια πολιτική αλλαγή με συγκεκριμένο ιδεολογικό πρόσημο στρέφονται ουσιαστικά ανάμεσα σε δύο επιλογές: τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα.
Κανείς όμως από τους δύο δεν φαίνεται να «κλειδώνει» το κοινό.
Ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρή αναγνωρισιμότητα και επικοινωνιακή υπεροχή, ωστόσο παραμένει βαριά φορτισμένος αρνητικά σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, περίπου οι μισοί πολίτες εξακολουθούν να τον ταυτίζουν με χαρακτηρισμούς όπως «αναξιόπιστος», «λαϊκιστής» και «διχαστικός».
Από την άλλη πλευρά, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν προκαλεί ισχυρές αρνητικές αντιδράσεις, αλλά δυσκολεύεται να δημιουργήσει θετικό ρεύμα. Οι πολίτες δεν δείχνουν να τον απορρίπτουν, αλλά ούτε και να ενθουσιάζονται μαζί του. Μόλις ένας στους τέσσερις τού αποδίδει χαρακτηρισμούς όπως «συμπαθής» ή «συνεπής», ενώ σημαντικό μέρος των ερωτηθέντων τον θεωρεί επικοινωνιακά πιο αδύναμο από τον Τσίπρα.
Στο παρασκήνιο της Κεντροαριστεράς, πάντως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και ένα ακόμη στοιχείο της έρευνας: αρκετοί πολίτες φαίνεται να θεωρούν πιθανό ένα σενάριο συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία σε περίπτωση αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης. Κάτι που, σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, λειτουργεί ανασταλτικά για όσους αναζητούν μια «καθαρή» αντιπολιτευτική επιλογή απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιόμορφο πολιτικό κενό: από τη μία ένας πρωθυπουργός που εξακολουθεί να κυριαρχεί ελλείψει ισχυρού αντιπάλου και από την άλλη μια κοινωνία που δείχνει να θέλει αλλαγή, χωρίς όμως να έχει πειστεί ακόμη για το ποιος μπορεί να την εκφράσει.
Και κάπως έτσι, στο πολιτικό σκηνικό παραμένει ανοιχτό το βασικό ερώτημα των επόμενων μηνών: υπάρχει τελικά «αντί-Μητσοτάκης» ή η αντιπολίτευση εξακολουθεί να ψάχνει ακόμη το πρόσωπο που θα μπορέσει να τον αμφισβητήσει πραγματικά;
