Υπάρχουν στιγμές στο ποδόσφαιρο που δεν μένουν στην ιστορία για ένα γκολ ή ένα τρόπαιο. Μένουν γιατί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα άλλαξαν για πάντα την εικόνα ενός θρύλου.
Η 9η Ιουλίου 2006 είναι μία από αυτές.
Το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου φιλοξενούσε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανάμεσα στην Ιταλία και τη Γαλλία. Το σκορ ήταν 1-1, ο αγώνας είχε περάσει στην παράταση και ο Ζινεντίν Ζιντάν φορούσε για τελευταία φορά τη φανέλα της εθνικής του ομάδας. Ήταν το τελευταίο παιχνίδι μιας καριέρας γεμάτης τίτλους, μαγεία και στιγμές που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή.
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το φινάλε δεν θα γραφόταν με μια ακόμη ποδοσφαιρική παράσταση, αλλά με μια εξωπραγματική εικόνα που θα έκανε τον γύρο του κόσμου.
Στο 110ο λεπτό, ύστερα από μια μονομαχία μέσα στην περιοχή, ο Μάρκο Ματεράτσι τράβηξε τη φανέλα του Ζιντάν. Ο Γάλλος του απάντησε ειρωνικά πως, αν την ήθελε τόσο πολύ, θα μπορούσε να του τη δώσει μετά το τέλος του αγώνα. Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε αργότερα ο ίδιος ο Ζιντάν, ο Ιταλός απάντησε με μια βαριά προσβολή προς την αδελφή και τη μητέρα του. Από την πλευρά του, ο Ματεράτσι παραδέχθηκε ότι τον έβρισε, αλλά αρνήθηκε πως αναφέρθηκε στη μητέρα του.
Ό,τι κι αν ειπώθηκε εκείνα τα δευτερόλεπτα, η αντίδραση του Ζιντάν ήταν ακαριαία. Γύρισε, έκανε λίγα βήματα και χτύπησε με το κεφάλι του τον Ματεράτσι στο στήθος. Το Ολυμπιακό Στάδιο πάγωσε. Λίγο αργότερα, ο διαιτητής, έπειτα από ενημέρωση του τέταρτου διαιτητή, έδειξε την απευθείας κόκκινη κάρτα στον αρχηγό της Γαλλίας.
Η εικόνα του Ζιντάν να αποχωρεί αμίλητος από τον αγωνιστικό χώρο, περνώντας δίπλα από το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου χωρίς καν να το κοιτάξει, αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις πιο δυνατές φωτογραφίες στην ιστορία του αθλητισμού. Ήταν το τελευταίο του περπάτημα ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Η Γαλλία συνέχισε χωρίς τον ηγέτη της, όμως στα πέναλτι λύγισε απέναντι στην Ιταλία, η οποία κατέκτησε το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της.
Κι όμως, όταν τελείωσε ο αγώνας, οι περισσότεροι δεν μιλούσαν για τους νέους πρωταθλητές κόσμου. Όλη η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από τον Ζιντάν και το πώς ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών αποχαιρέτησε το παιχνίδι.
Ο άνθρωπος που είχε οδηγήσει τη Γαλλία στην κορυφή του κόσμου το 1998, που είχε κατακτήσει τα πάντα σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο και που λίγες ημέρες νωρίτερα είχε μαγέψει ξανά ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη, είδε το τελευταίο κεφάλαιο της καριέρας του να γράφεται με μια στιγμή οργής.
Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, η περίφημη «κουτουλιά του Βερολίνου» εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο πολυσυζητημένες στιγμές στην ιστορία των Μουντιάλ. Για κάποιους ήταν μια αδικαιολόγητη έκρηξη. Για άλλους, μια ανθρώπινη αντίδραση απέναντι σε μια βαριά προσωπική προσβολή. Όποια κι αν είναι η άποψη του καθενός, ένα είναι βέβαιο: εκείνο το βράδυ δεν τελείωσε απλώς ένας τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Έπεσε η αυλαία στην καριέρα ενός ποδοσφαιρικού θρύλου, με έναν τρόπο που κανείς δεν είχε φανταστεί.
