Στις 6 Αυγούστου 1992, το Ολυμπιακό Στάδιο της Βαρκελώνης κρατούσε την ανάσα του για τον τελικό των 100 μέτρων με εμπόδια.
Ανάμεσα στις κορυφαίες αθλήτριες του κόσμου βρισκόταν και η Βούλα Πατουλίδου, μια Ελληνίδα που είχε φτάσει μέχρι εκεί με επιμονή, σκληρή δουλειά και πίστη στις δυνατότητές της.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, θα γραφόταν μία από τις πιο εμβληματικές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Η μεγάλη αντίπαλός της, η Αμερικανίδα Γκέιλ Ντίβερς, οδηγούσε την κούρσα μέχρι το τελευταίο εμπόδιο. Όμως, λίγο πριν από τον τερματισμό έχασε την ισορροπία της και έπεσε, ανοίγοντας τον δρόμο στη Βούλα Πατουλίδου. Η Ελληνίδα αθλήτρια δεν έχασε την ευκαιρία, πέρασε πρώτη τη γραμμή του τερματισμού σε 12.64 δευτερόλεπτα, σημειώνοντας νέο πανελλήνιο ρεκόρ και κατακτώντας το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.
Ήταν μια νίκη που ξεπερνούσε τα όρια του αθλητισμού. Η Πατουλίδου έγινε η πρώτη Ελληνίδα που κατέκτησε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στον στίβο και χάρισε στην Ελλάδα το πρώτο της χρυσό στο αγώνισμα μετά από οκτώ δεκαετίες.
Για την Ελλάδα ρε γαμώτο
Φυσικά, στη μνήμη όλων έμειναν οι δηλώσεις που έκανε αμέσως μετά το τέλος της κούρσας της και η φράση «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο».
«Έχω τρελαθεί. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Απλά μπήκα στον τελικό και το που σκέφτηκα ήταν ότι “Για την Ελλάδα θα τρέξω και για κανέναν άλλο”. Όλα για την Ελλάδα, αξίζει να κάνει κάποιος τα πάντα για αυτήν. Πέτυχα αυτό που κανείς δεν πίστευε, πλην δύο – τριών ανθρώπων.
Έλεγα στον εαυτό μου πριν τον τελικό ότι μπορώ να πάρω το χάλκινο μετάλλιο και τελικά πάλεψα και πήρα το χρυσό. Όταν ήρθα στη Βαρκελώνη, βρήκα τους Έλληνες αθλητές με πεσμένο ηθικό, ίσως από την ατυχία του Παπακώστα. Κανείς δεν μου έδωσε σημασία και αυτό με πείσμωσε τρομερά. Νομίζω ότι έκανα τη κούρσα της ζωής μου.
Στις προπονήσεις έτρεχα συχνά κοντά στο 12.70 αλλά στους αγώνες δεν μου έβγαινε η επίδοση. Ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Τώρα τι να πω, έχω τρελαθεί» είπε συγκινημένη.
