✍️ Ο Γιώργος Κουβαράς
Η αναπόφευκτη προεκλογική σύγκρουση ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ για την κυριαρχία στο χώρο της εξ αριστερών αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση της ΝΔ φέρνει στο προσκήνιο ένα ενδιαφέρον ερώτημα που έθεσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ αμφισβητώντας στον Αλέξη Τσίπρα τον… τίτλο του πρωθυπουργού της «πρώτης φοράς Αριστερά» στη διακυβέρνηση της χώρας.
Ο κ. Τσουκαλάς υποστήριξε ότι η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν ήρθε το 2015 με τη συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου αλλά το 1981 με την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Το θέμα έχει ενδιαφέρον δεδομένου ότι ποτέ μέχρι σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν σκέφτηκε να αμφισβητήσει επισήμως ότι η Αριστερά ήρθε για πρώτη φορά στην εξουσία επί ημερών Αλέξη Τσίπρα. Και είναι άξιο παρατήρησης και σχολιασμού το γεγονός ότι η πρώτη τέτοια αμφισβήτηση αντιμετωπίστηκε από τον πρώην πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του με… σιγής ιχθύος.
Ούτε καν ο Πάνος Καμμένος, συνεργάτης και συνοδοιπόρος της «πρώτης φοράς Αριστερά» του Αλέξη Τσίπρα δεν ανέλαβε να διαψεύσει τον εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια, είναι κρίμα που τόσα χρόνια με ατέλειωτες δημοσκοπήσεις που θέτουν παντός είδους ερωτήματα, ουδείς σκέφτηκε – ή αποτόλμησε – να θέσει στην κοινή γνώμη το σχετικό ερώτημα: πότε θεωρούν οι πολίτες ότι κυβέρνησε για πρώτη φορά η Αριστερά στην Ελλάδα, επί Ανδρέα το 1981 ή επί Τσίπρα – Καμμένου το 2015; Ή απάντηση θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον για να αντιληφθούμε ποιο τελικά από τα δύο κόμματα – το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη ή η νεοσύστατη ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, που αποτελεί τη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ – αποτελεί ιστορικά το πραγματικά αντίπαλο δέος της ΝΔ.
Η απάντηση προφανώς εξαρτάται από το ποιοι πολιτικοί,ποιες πολιτικές, ποιες ιδέες και ποιες μεταρρυθμίσεις εκφράζουν περισσότερο τον κόσμο της Αριστεράς στην Ελλάδα: του ΠΑΣΟΚ του 81 ή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ του 2015; Οι ιστορικές συνθήκες προφανώς διαφέρουν αυτό όμως δεν αλλάζει το βασικό ερώτημα που έχει δύο βασικούς αποδέκτες: πρώτον, ποιο από τα δύο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ ή τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, συνδέει ο κόσμος της Αριστεράς με την ιδεολογία και τις προσδοκίες του; Και, δεύτερον, ποιος από τους δύο είναι στην πράξη ο ιστορικός αντίπαλος της ΝΔ, ικανός να την αντιμετωπίσει πολιτικά σε μια φάση που η πλειοψηφία της κοινής γνώμης – περίπου 70% – τάσσεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις υπέρ της πολιτικής αλλαγής; Το ΠΑΣΟΚ έχει πίσω του πολύ μεγαλύτερη πολιτική ιστορία και αυτό που είναι σήμερα δεν ταυτίζεται ασφαλώς αποκλειστικά ούτε με την περίοδο της Αλλαγής, ούτε με του Εκσυγχρονισμού ούτε με την περίοδο των Μνημονίων. Εμπεριέχει όμως όλη αυτή τη διαδρομή στην οποία υπάρχουν από τη μία ελπίδες, υψηλές προσδοκίες και θρίαμβοι και από την άλλη διαψεύσεις, απογοητεύσεις και βαριές ήττες.
Παρά τις πολιτικές του μεταλλάξεις που συνέβησαν στο πέρασμα του χρόνου, το ΠΑΣΟΚ έχει εφαρμόσει στην πράξη τουλάχιστον δύο βασικές αρχές που ενώνουν όχι μόνο τον κόσμο της Αριστεράς αλλά τους περισσότερους Έλληνες: συνέβαλε αποφασιστικά στην αναδιανομή του πλούτου υπέρ των μη προνομιούχων και προώθησε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (επί Ανδρέα Παπανδρέου), πέτυχε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και παρέδωσε τεράστια έργα υποδομής (επί Σημίτη) και θυσίασε το κομματικό συμφέρον στο βωμό του εθνικού συμφέροντος αναλαμβάνοντας το βαρύ κόστος σα να αποτελούσε η χρεοκοπία μόνο δική του ευθύνη (επί Γιώργου Παπανδρέου και Ευάγγελου Βενιζέλου).
Διεκδικώντας σήμερα τη δυνατότητα να αποτελέσει τον άλλο ισχυρό πόλο απέναντι στη ΝΔ δικαιούται – και σε ένα βαθμό υποχρεούται- να προσπαθήσει να πείσει ότι την αντίπαλη παράταξη, την Κεντροαριστερά, μπορεί να την εκφράσει πιο αυθεντικά από τον Αλέξη Τσίπρα για λόγους ιστορικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ» – Σάββατο 24 Οκτωβρίου
