✍️Η Σοφία Πουλοπούλου
Αναπληρώτρια Γραμματέας Ειδικής Αγωγής Τομέα Παιδείας
ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
Η πολιτική αντιπαράθεση σε μια δημοκρατία έχει κανόνες. Έχει επιχειρήματα, θέσεις, προγράμματα, ευθύνη και δημόσιο έλεγχο. Δεν μπορεί, όμως, να εκτρέπεται σε οργανωμένη δολοφονία χαρακτήρων, σε υπόγειες μεθοδεύσεις, σε κατασκευασμένες επιθέσεις και σε εκστρατείες σπίλωσης προσώπων που ενοχλούν επειδή αρθρώνουν αυτόνομο, καθαρό και τεκμηριωμένο πολιτικό λόγο.
Αυτό που επιχειρήθηκε απέναντι στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, δεν ήταν μια απλή πολιτική κριτική. Ήταν μια συντονισμένη απόπειρα αποπροσανατολισμού, μια επιχείρηση λάσπης που είχε στόχο να πλήξει όχι μόνο ένα πρόσωπο, αλλά μια ολόκληρη δημοκρατική παράταξη που στέκεται σήμερα όρθια, θεσμική και προγραμματικά έτοιμη απέναντι στην κυβερνητική φθορά.
Και το ερώτημα είναι εύλογο: Γιατί τώρα;
Γιατί αυτή τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ δυναμώνει κοινωνικά και πολιτικά, κάποιοι επιχειρούν να μετατρέψουν τη δημόσια συζήτηση από πεδίο προγραμματικής αντιπαράθεσης σε βούρκο υπαινιγμών, διαστρεβλώσεων και προσωπικών επιθέσεων; Γιατί, αντί να απαντήσουν στα πραγματικά ζητήματα της χώρας, επιλέγουν τη λάσπη; Γιατί, αντί να μιλήσουν για την ακρίβεια, το κόστος ζωής, την κρίση του ΕΣΥ, τη στεγαστική ασφυξία, την εγκατάλειψη της περιφέρειας, την αδιαφάνεια και τη θεσμική παρακμή, επενδύουν στην τοξικότητα;
Η απάντηση είναι απλή.
Γιατί δεν μπορούν να απαντήσουν πολιτικά.
Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τη δική της φθορά. Με τις αποτυχίες της. Με την αλαζονεία της εξουσίας. Με ένα μοντέλο διακυβέρνησης που συγκεντρώνει δύναμη, διανέμει προνόμια, παράγει ανισότητες και επιχειρεί να ελέγξει το δημόσιο πεδίο μέσα από επικοινωνιακή κυριαρχία και μηχανισμούς επιρροής.
Όμως η κοινωνία βλέπει.
Καταλαβαίνει.
Συγκρίνει.
Βλέπει ποιος μιλά με στοιχεία και ποιος κρύβεται πίσω από θόρυβο. Βλέπει ποιος καταθέτει προτάσεις και ποιος κατασκευάζει αντιπερισπασμούς. Βλέπει ποιος σέβεται τους θεσμούς και ποιος χρησιμοποιεί την πολιτική ως πεδίο σπίλωσης και εξόντωσης αντιπάλων.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης απάντησε όπως οφείλει να απαντά ένας δημοκρατικός πολιτικός αρχηγός: με καθαρό λόγο, με στοιχεία, με θεσμική αξιοπρέπεια και χωρίς να παρασυρθεί στον βούρκο που άλλοι επιχείρησαν να στήσουν. Αυτή είναι η διαφορά πολιτικού ήθους. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην υπεύθυνη αντιπολίτευση και στην παρακρατική λογική της λάσπης.
Το ΠΑΣΟΚ δεν εκβιάζεται.
Δεν φοβάται.
Δεν σιωπά.
Η δημοκρατική παράταξη έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία, στην αυτοδιοίκηση, στους εργαζόμενους, στους αγρότες, στους νέους ανθρώπους, στους ανθρώπους της παραγωγής, της παιδείας, της υγείας, της περιφέρειας. Δεν είναι κατασκεύασμα επικοινωνιακών μηχανισμών. Είναι ιστορική, κοινωνική και πολιτική δύναμη με μνήμη, διαδρομή και προοπτική.
Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η χώρα χρειάζεται μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Όχι κραυγές. Όχι τοξικότητα. Όχι δήθεν αντισυστημικές παραστάσεις που στην πράξη λειτουργούν ως σωσίβιο της Δεξιάς. Χρειάζεται σοβαρότητα, πρόγραμμα, θεσμική καθαρότητα και πολιτικό σχέδιο.
Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι αυτή η δύναμη.
Μια δύναμη πατριωτικής ευθύνης, κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατικής ανασυγκρότησης. Μια δύναμη που δεν αντιμετωπίζει την πολιτική ως παιχνίδι εντυπώσεων, αλλά ως ευθύνη απέναντι στους πολίτες. Μια δύναμη που δεν διχάζει για να επιβιώσει, αλλά ενώνει για να αλλάξει τη χώρα.
Όσοι επενδύουν στη λάσπη, δείχνουν τον φόβο τους. Όσοι καταφεύγουν στη δολοφονία χαρακτήρων, ομολογούν την πολιτική τους αδυναμία. Όσοι προσπαθούν να πλήξουν το ΠΑΣΟΚ με σκοτεινές μεθόδους, επιβεβαιώνουν ότι η δημοκρατική παράταξη είναι ξανά ο βασικός αντίπαλος της συντήρησης.
Η χώρα έχει ανάγκη να ανασάνει.
Να βγει από τη δυσωδία του κυβερνητικού κυνισμού, της αλαζονείας και των μηχανισμών χειραγώγησης. Να επιστρέψει η πολιτική στο προσκήνιο. Η πραγματική πολιτική. Με αξίες, με σχέδιο, με κοινωνική λογοδοσία και δημοκρατική αξιοπρέπεια.
Η ώρα της πολιτικής αλλαγής πλησιάζει.
Και αυτή τη φορά, η λάσπη δεν θα σταματήσει την αλήθεια.
