Στις 22 Ιουνίου 1986, γράφτηκε μία από τις πιο εμβληματικές και αμφιλεγόμενες σελίδες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Στο Στάδιο Αζτέκα της Πόλης του Μεξικού, η Αργεντινή αντιμετώπιζε την Αγγλία για τα προημιτελικά του Μουντιάλ και ο Ντιέγκο Μαραντόνα έμελλε να γίνει ο απόλυτος πρωταγωνιστής.
Στο 51ο λεπτό της αναμέτρησης, με το σκορ στο 0-0, ο αρχηγός της Αργεντινής διεκδίκησε την μπάλα στον αέρα με τον τερματοφύλακα της Αγγλίας, Πίτερ Σίλτον. Αντί όμως να χρησιμοποιήσει το κεφάλι του, ακούμπησε την μπάλα με το αριστερό χέρι, στέλνοντάς την στα δίχτυα. Ο Τυνήσιος διαιτητής Αλί Μπιν Νασέρ δεν αντιλήφθηκε την παράβαση και κατακύρωσε το γκολ, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Άγγλων ποδοσφαιριστών.
Μετά το παιχνίδι, ο Μαραντόνα θα δώσει τη δική του εξήγηση για τη φάση, δηλώνοντας πως το γκολ σημειώθηκε «λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού». Η φράση αυτή έμεινε στην ιστορία και συνόδευσε για πάντα μία από τις πιο πολυσυζητημένες στιγμές που γνώρισε ποτέ το ποδόσφαιρο.
Το παράδοξο είναι πως μόλις τέσσερα λεπτά αργότερα, ο Αργεντινός άσος πέτυχε ένα γκολ εντελώς διαφορετικής φύσης. Ξεκινώντας από το κέντρο του γηπέδου, πέρασε διαδοχικά πέντε αντιπάλους και τον τερματοφύλακα της Αγγλίας πριν στείλει ξανά την μπάλα στα δίχτυα. Ένα γκολ που ψηφίστηκε αργότερα ως το κορυφαίο στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.
Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα σε διάστημα μόλις τεσσάρων λεπτών ο Μαραντόνα πέτυχε το πιο πολυσυζητημένο ως προς την εγκυρότητά του και το πιο όμορφο γκολ στην ιστορία των Μουντιάλ. Οι δύο αυτές φάσεις έμοιαζαν να συμπυκνώνουν ολόκληρη την προσωπικότητά του. Από τη μία ο αμφιλεγόμενος χαρακτήρας και η διάθεση να ξεπεράσει τα όρια· από την άλλη η αδιαμφισβήτητη ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα που μπορούσε να κάνει πράγματα αδιανόητα για οποιονδήποτε άλλο. Ίσως γι’ αυτό ο Μαραντόνα εξακολουθεί να διχάζει μέχρι σήμερα: γιατί στο ίδιο πρόσωπο συνυπήρχαν ο μύθος και η ατέλεια, ο ήρωας και ο αντιήρωας.
Η Αργεντινή επικράτησε τελικά με 2-1 και συνέχισε την πορεία της προς την κατάκτηση του τροπαίου, με τον Μαραντόνα να πραγματοποιεί μία από τις σπουδαιότερες ατομικές εμφανίσεις που έχουν καταγραφεί σε Μουντιάλ.
